BUZZCOCKS: «Οι μύθοι και οι θρύλοι γύρω από εκείνη την εποχή στο Μάντσεστερ είναι αληθινοί»

Υπάρχουν τόσες μπάντες εκεί έξω που «φωνάζουν» ότι όρισαν ένα μουσικό στιλ και ήχο. Δεν υπάρχει αμφιβολία, οι Buzzcocks υπήρξαν πρωτοπόροι της first-wave UK punk σκηνής, διαμόρφωσαν – με τον δικό τους τρόπο – τον ήχο του Μάντσεστερ, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν κάτι.

Από τις αρχές του 1976 μέχρι σήμερα, με πολλές αλλαγές, απώλειες, όπως του ιδρυτικού μέλους Pete Shelley το 2018, πολλά πάνω και κάτω, αγαπημένα άλμπουμ και τραγούδια, ιδανικά τo sexy φασαριόζικο garage rock με την punk rock ορμή και τις catchy μελωδίες οι Buzzcocks συνεχίζουν τη δική τους πορεία, αφήνοντας σπουδαία παρακαταθήκη που θα εμπνέει για πάντα τις επόμενες γενιές μουσικών και fans.

50 χρόνια αργότερα, οι Buzzcocks παραμένουν ενεργοί στη σκηνή και δισκογραφικά. Επιστρέφουν στην Ελλάδα για δύο συναυλίες, Παρασκευή 9 Οκτωβρίου στο Κύτταρο στην Αθήνα και Σάββατο 10 Οκτωβρίου στο Eightball στη Θεσσαλονίκη. «Ο ορισμός του ‘παίξτε πανκ’, κυρία μου!»

Ο Steve Diggle στην κιθάρα και στη φωνή, μέλος των Buzzcocks από την πρώτη μέρα, μιλάει για την επιστροφή τους στην Ελλάδα και την ιδιαίτερη σχέση με τη χώρα μας.

Το 2026 συμπληρώνονται ακριβώς 50 χρόνια από τη δημιουργία των Buzzcocks. Θα μπορούσατε ποτέ να το φανταστείτε αυτό;

Όταν ξεκινήσαμε, σκεφτόμασταν, ξέρεις, να καταφέρουμε να παίξουμε σε μερικά live και να κρατήσουμε για λίγες εβδομάδες, αυτό ήταν περίπου το σκεπτικό εκείνη την εποχή. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα συνεχίζαμε να το κάνουμε 50 χρόνια αργότερα. Το θέμα, όμως, είναι ότι μέσα σε αυτά τα 50 χρόνια έχουμε ζήσει ένα εκπληκτικό ταξίδι, έχουμε γράψει πολλά σπουδαία τραγούδια στην πορεία και έχουμε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, περνώντας από πολύ διαφορετικές φάσεις των Buzzcocks.

Δεν θα μπορούσα να το φανταστώ, αλλά υπάρχει ένας καλός λόγος γι’ αυτό. Η μπάντα είναι σπουδαία και εξακολουθεί να βρίσκεται στις επάλξεις. Και όλοι οι fans είναι πραγματικά μαζί μας και μας στηρίζουν για να συνεχίσουμε. Έχουμε, λοιπόν, τους παλιούς fans από τις πρώτες μέρες, αλλά έχουμε και πολλά νεαρά παιδιά που έρχονται στις συναυλίες και αγαπούν τη μουσική μας σήμερα, γιατί αυτή είναι αληθινή μουσική, με αληθινές κιθάρες και αληθινούς ανθρώπους που τραγουδούν. Και αυτό δεν πρόκειται να εξαφανιστεί ποτέ.

Τι σας ωθεί να συνεχίζετε τις περιοδείες και τις ηχογραφήσεις το 2026;

Υπάρχει κάτι βαθιά μέσα σου όταν ξεκινάς. Όταν μαθαίνεις να παίζεις κιθάρα και αρχίζεις να γράφεις τραγούδια για όσα βλέπεις, νιώθεις και πιστεύεις… Αυτό εξακολουθεί να με ωθεί να γράφω τραγούδια. Το κάνω όλη μου τη ζωή. Και μετά υπάρχει, φυσικά, το άλλο κομμάτι: να παίρνεις αυτά τα τραγούδια και να τα μεταδίδεις στον κόσμο. Κάθε βράδυ παίζεις σε διαφορετικό χώρο, μπροστά σε διαφορετικούς ανθρώπους, και κάθε βράδυ δημιουργείται διαφορετική διάθεση και ατμόσφαιρα. Ποτέ δεν είναι το ίδιο.

Αυτό που βλέπεις, όμως, κάθε βράδυ είναι η μαγεία των ανθρώπων που ζωντανεύουν και η σύνδεσή σου μαζί τους. Η μπάντα και το κοινό συνδέονται μεταξύ τους και, ανάμεσά τους, μπορείς να δεις απίστευτα πράγματα, τον Θεό, τον διάβολο ή τη μαγεία να εμφανίζονται ανάμεσα στο κοινό και την μπάντα. Οπότε το να παίζεις ζωντανά, στην Εκκλησία του Rock ’n’ Roll, είναι κάτι σαν μαγεία. Και αυτός είναι ο λόγος που εξακολουθώ να το κάνω, να προσφέρω κάτι στους ανθρώπους και να το μοιράζομαι μαζί τους.

Είναι πιο διασκεδαστικές οι περιοδείες τώρα που το χάος των πρώτων χρόνων έχει καταλαγιάσει;

Μετά από 50 χρόνια περιοδειών, κατά κάποιον τρόπο το συνηθίζεις, μαθαίνεις πώς να το χειρίζεσαι, ξέρεις. Κάποιες μπάντες δεν αντέχουν τις περιοδείες και διαλύονται πολύ νωρίς ή καταρρέουν, ξέρεις. Εγώ, όμως, νομίζω ότι ήμουν φτιαγμένος γι’ αυτό. Ήμουν φτιαγμένος για να βρίσκομαι στον δρόμο. Όπως ο Jack Kerouac: ανεβαίνεις στο τουριστικό λεωφορείο και παίρνεις τον δρόμο.

Από κάποιες απόψεις είναι πιο εύκολο, γιατί πλέον ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Αυτό είναι το θέμα: να ξέρεις πώς να το αντιμετωπίζεις. Και πρέπει επίσης να το αγαπάς. Είναι πραγματικά το αίμα που κυλά στις φλέβες μου. Βρίσκομαι στον δρόμο όλη μου τη ζωή και, κατά κάποιον τρόπο, μου αρέσουν τα ταξίδια. Και φυσικά γνωρίζεις διαφορετικούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Όσο για την Ελλάδα, η κοπέλα μου είναι από τη Θεσσαλονίκη, οπότε ανυπομονώ να επιστρέψω στην Ελλάδα. Πηγαίνω εκεί αρκετές φορές τον χρόνο.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας μη-punk άλμπουμ που επηρέασε τη σύνθεση των τραγουδιών σας;

Υπάρχουν πραγματικά πολλά άλμπουμ από την εποχή πριν εμφανιστούμε εμείς με το punk. Αλλά ο Bob Dylan οπωσδήποτε είχε τεράστια επιρροή. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ήταν κατά κάποιον τρόπο ένας αυθεντικός punk καλλιτέχνης. Θα μπορούσα, λοιπόν, να αναφέρω πολλά άλμπουμ του Bob Dylan.

Σας φαίνεται ότι το κοινωνικό άγχος των ημερών μας είναι πιο έντονο σε σχέση με τη Βρετανία των ’70s και των ’80s;

Ναι, εννοώ… το σύγχρονο κοινωνικό άγχος αλλάζει, όπως αλλάζει και η ίδια η ζωή. Έχουμε πλέον καινούργιες λέξεις, όπως «διπολική διαταραχή», και κάθε λογής άλλες καταστάσεις που οι άνθρωποι παλιότερα δεν συνειδητοποιούσαν ότι αντιμετώπιζαν. Έχει αλλάξει, λοιπόν. Οι άνθρωποι φαίνεται να μιλούν πιο ανοιχτά για τα προβλήματά τους, για τα εσωτερικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν με τον εαυτό τους. Αυτά υπήρχαν πάντα. Απλώς εγώ βλέπω ότι πρέπει να τα αντιμετωπίζεις όπως έρχονται. Όλοι έχουν κάποιο πρόβλημα. Είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο το βλέπεις.

Υπάρχει πάντα ένας τρόπος να ξεπεράσεις ένα πρόβλημα. Αυτό βλέπω εγώ. Δεν πρέπει να το αντιμετωπίζεις ως «πρόβλημα». Πρέπει να το βλέπεις ως πραγματική ζωή και ως κάτι που καλείσαι να αντιμετωπίσεις. Τότε παύει να είναι πρόβλημα. Γίνεται κάτι που μπορείς να ξεπεράσεις στη ζωή. Και νομίζω ότι, μερικές φορές, όταν παίζουμε, αυτό που δίνουμε μέσα από αυτά τα τραγούδια βοηθά τους ανθρώπους, έστω για μία ώρα, να μπουν στον πνευματικό κόσμο της μουσικής και να πάρουν κάτι μαζί τους.

Το σημαντικότερο είναι να εμπνέεις τους ανθρώπους, ώστε όταν βγαίνουν από την αίθουσα να σκέφτονται: «Εμπνεύστηκα. Τώρα μπορώ να φύγω και να κάνω κάτι κι εγώ, μόνος μου», παίρνοντας κάτι από την εμπειρία που είχαν μαζί με το συγκρότημα, στη συναυλία. Και έχω δει να συμβαίνει αυτό. Άνθρωποι έφυγαν εμπνευσμένοι. Όποιο κι αν είναι το πρόβλημα που έχεις, μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Τότε παύει να είναι πρόβλημα.

Εξακολουθείτε να ενδιαφέρεστε για το τι γράφουν οι μουσικοκριτικοί για το καινούργιο σας υλικό;

Από τη μία πλευρά, θα έπρεπε να με ενδιαφέρει. Και με ενδιαφέρει όταν δεν καταλαβαίνουν το νόημα όλου αυτού. Οι περισσότεροι κριτικοί το καταλαβαίνουν, αλλά συνειδητοποιώ ότι είμαι ένας σύνθετος χαρακτήρας και νομίζω ότι και η τραγουδοποιία μας είναι κατά κάποιον τρόπο σύνθετη. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και πολύ απλή. Όπως είπε ο Τσέχωφ, «η απλότητα είναι το παν». Είναι πιο δύσκολο να δημιουργήσεις την απλότητα παρά την πολυπλοκότητα.

Και μπορούν να γράψουν ό,τι θέλουν, πραγματικά. Μπορεί να έχουν δίκιο, μπορεί και να έχουν άδικο. Είναι απλώς η άποψη κάποιου. Ακόμη κι έτσι, θα δεχτώ μία καλή κριτική, αλλά θα δεχτώ και μία κακή κριτική. Ίσως μάθω κάτι. Ίσως μάθω απλώς ότι ο συγγραφέας κάνει λάθος. Έχω δει ανθρώπους να γράφουν κακές κριτικές και μετά, την επόμενη εβδομάδα, να μου ξαναγράφουν λέγοντας ουσιαστικά: «Τα παίρνω όλα πίσω, έχασα το νόημα, τώρα βλέπω τα πράγματα διαφορετικά». Οπότε μία κριτική είναι απλώς μία άποψη, και οι απόψεις αλλάζουν πολύ γρήγορα από στιγμή σε στιγμή.

Γενικά παίρνουμε καλές κριτικές. Και για όποιον γράφει μία κακή, αισθάνομαι κάπως άσχημα για λογαριασμό του. Ξέρεις, ίσως θα έπρεπε να κοιτάξει λίγο τον εαυτό του ξανά προτού αρχίσει να κρίνει τους άλλους.

‘Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn’t’ve)’… Όταν ολοκληρώσατε το γράψιμο, καταλάβατε ότι είχατε μόλις γράψει ένα διαχρονικό αριστούργημα; Πώς θυμάστε τη σύλληψη και τη συγγραφή του τραγουδιού;

Λοιπόν, γράφτηκε το 1978. Ήταν εμπνευσμένο από την ταινία ‘Guys and Dolls’, όπου υπήρχε μία ατάκα: «Έχεις ερωτευτεί ποτέ κάποιον που δεν θα έπρεπε;» Και κάπως έτσι το πήραμε.

Ήμασταν σε ένα ξενοδοχείο στη Σκωτία και έξω έβρεχε. Καθόμασταν και βλέπαμε τηλεόραση στο ξενοδοχείο και πήραμε τη φράση από εκεί. Μετά φτιάξαμε τη μουσική.

Το τραγούδι ήταν στο άλμπουμ ‘Love Bites’. Όταν ηχογραφούσαμε το ‘Love Bites’, νομίζω ότι υπήρχαν 12 τραγούδια. Ήταν απλώς ένα από μία σειρά τραγουδιών. Γιατί όταν φτιάχνεις ένα άλμπουμ, δεν μπορείς πραγματικά να ξέρεις ποιο είναι το single ή αν ένα τραγούδι είναι καλύτερο από κάποιο άλλο. Ιδιαίτερα στην περίπτωση των Buzzcocks, για μένα όλα τα τραγούδια είναι σπουδαία. Όλα έχουν κάτι ξεχωριστό.

Δεν συνειδητοποιήσαμε, λοιπόν, ούτε σκεφτήκαμε ότι αυτό το τραγούδι ήταν καλύτερο από οποιοδήποτε άλλο είχαμε κάνει. Αλλά μετά βγήκε στον κόσμο και άγγιξε ένα συγκεκριμένο νεύρο. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις.

Τα τραγούδια έχουν τη δική τους ζωή. Εσύ φτιάχνεις το τραγούδι και ξαφνικά αποκτά μία ολόκληρη ζωή από μόνο του και παίρνει τον δρόμο του προς το κοινό. Είναι, όμως, ένα σπουδαίο τραγούδι. Αλλά πιστεύω ότι και όλα τα άλλα είναι σπουδαία και δεν θα έπρεπε να προσδιοριζόμαστε από ένα μόνο τραγούδι.

Πώς βλέπετε τη μυθοποίηση της σκηνής του Μάντσεστερ στα τέλη των ‘70s; Ταιριάζει η ιστορία με την πραγματικότητα του πώς ήταν να τη ζεις εκείνη την εποχή;

Λοιπόν, υπήρχε μαγεία στην περιοχή του Μάντσεστερ, ιδιαίτερα όταν ξεκινήσαμε το 1976.  Η πόλη ήταν κάπως γκρίζα, το μουσικό τοπίο ήταν άγονο, δεν συνέβαινε τίποτα. Και ξαφνικά ήρθαν οι Buzzcocks και δώσαμε ζωή στην πόλη, εμπνεύσαμε τον κόσμο. Όλες εκείνες οι μπάντες του Μάντσεστερ που ήρθαν μετά από εμάς ή ήρθαν να μας δουν, εμπνεύστηκαν από εμάς. Έφευγαν λέγοντας: «Είμαι από το Μάντσεστερ, θα φτιάξω ένα συγκρότημα». Και το έκαναν τόσοι πολλοί. Οι Joy Division, οι The Fall. Ακόμη και οι Stone Roses έρχονταν να μας δουν, όπως και οι Oasis και όλες εκείνες οι σπουδαίες μπάντες του Μάντσεστερ.

Είναι υπέροχο. Υπάρχει μία μακρά αλυσίδα και η μπάντα περνάει από γενιά σε γενιά σε όλες αυτές τις μπάντες. Αλλά υπήρχε κάτι μαγικό σε όλο αυτό. Και οι μύθοι και οι θρύλοι γύρω από εκείνη την εποχή είναι πραγματικά αληθινοί. Κανείς δεν κάθισε ποτέ να τους δημιουργήσει. Απλώς, με το να είμαστε αυτοί που είμαστε και με το να είναι όλες εκείνες οι άλλες μπάντες αυτό που ήταν, δημιουργήθηκαν οι μύθοι και οι θρύλοι. Και όλες είναι θρυλικές μπάντες. Δεν ξέρω γιατί συνέβη στο Μάντσεστερ. Ξέρεις, ο Ιησούς γεννήθηκε στη Βηθλεέμ. Θα μπορούσε να είχε γεννηθεί οπουδήποτε, αλλά συνέβη στη Βηθλεέμ. Το ίδιο και με το Μάντσεστερ. Υπάρχει κάτι στον αέρα, κάτι στο νερό, κάτι στο ίδιο το Μάντσεστερ που δημιουργεί αυτόν τον ήχο του Μάντσεστερ.

Εμείς κατά κάποιον τρόπο ξεκινήσαμε αυτή την ιστορία με τον punk ήχο των Buzzcocks. Αυτό είναι, λοιπόν. Είναι ένα θρυλικό μέρος και όλες αυτές οι μπάντες είναι θρυλικές. Είναι απλώς ένα από εκείνα τα πράγματα. Κάτι μαγικό υπάρχει στο Μάντσεστερ.

Τι να περιμένουν οι Έλληνες fans από τις συναυλίες σας; Έχουν περάσει δύο χρόνια από την τελευταία φορά που παίξατε στην Αθήνα και 20 χρόνια από την τελευταία σας εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη.

Ανυπομονώ πραγματικά να παίξουμε στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Έχει περάσει αρκετός καιρός, αλλά η κοπέλα μου είναι Ελληνίδα, οπότε είμαι εξοικειωμένος με τον ελληνικό τρόπο ζωής.

Είμαι με μία Ελληνίδα εδώ και 20 χρόνια. Έρχομαι στην Αθήνα, πηγαίνω στα νησιά για διακοπές και επίσης πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη, γιατί από εκεί κατάγεται η κοπέλα μου. Έχουμε και σπίτι στην Καλλικράτεια Χαλκιδικής…

Για μένα, λοιπόν, το σπίτι μου είναι το Μάντσεστερ και το Λονδίνο, αλλά το δεύτερο σπίτι μου είναι πραγματικά η Ελλάδα. Νιώθω αυτή τη συγγένεια με την Ελλάδα. Έτσι, όταν κάνουμε αυτές τις συναυλίες, είναι για μένα σαν ένα μικρό γυρισμό στο σπίτι, γιατί γνωρίζω καλά και τις δύο πόλεις.

Και αγαπώ την Ελλάδα, όπως όλοι. Αλλά εγώ αγαπώ πραγματικά την Ελλάδα και περνάω πολύ χρόνο εκεί. Οπότε, όταν έρχομαι να παίξω στην Ελλάδα, είναι σαν να γυρίζω σπίτι. Σαν να επιστρέφω στο σπίτι. Ο Ιάσωνας και οι Αργοναύτες, ο Ορφέας στον Κάτω Κόσμο… όλη αυτή η ελληνική μυθολογία. Είναι σαν να επιστρέφεις στη μαγική χώρα.

Ως άνθρωπος από το Μάντσεστερ, ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο; Υποστηρίζεις κάποια ομάδα;

Ναι, ως άνθρωπος από το Μάντσεστερ, υποστηρίζω τη Manchester United. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι υποστηρίζουν πλέον τη Manchester City, αλλά όταν ήμουν πολύ μικρός, έβλεπα την ομάδα του Matt Busby, την ομάδα που χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και περιλάμβανε τον George Best, τον Denis Law και τον Bobby Charlton, τους Busby Babes, την ομάδα που εκείνη την εποχή κέρδιζε σχεδόν τα πάντα. Ήταν μία λαμπερή ομάδα.

Και ένας από τους λόγους ήταν ότι το 1962 οι Beatles κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single και άλμπουμ, αλλά ταυτόχρονα ένας 17χρονος, ο George Best, άρχισε να παίζει για τη Manchester United. Οπότε όλα αυτά με επηρέασαν πολύ. Είχες τη μουσική και είχες και το ποδόσφαιρο. Ο George Best ήταν ο πρώτος πραγματικά λαμπερός ποδοσφαιριστής. Τον αποκαλούσαν κάτι σαν «τον πέμπτο Beatle» και ήταν ο πρώτος πραγματικά στιλάτος ποδοσφαιριστής.

Είμαι, λοιπόν, Manchester United. Και έχουμε περάσει δύσκολες στιγμές τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά πρέπει να παραμένεις πιστός στην ομάδα που άρχισες να υποστηρίζεις από την αρχή.

Πληροφορίες:

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, BUZZCOCKS live, Κύτταρο, Αθήνα (με special guests τους The Stress)

Σάββατο 10 Οκτωβρίου, BUZZCOCKS live, Eightball, Θεσσαλονίκη

Εισιτήρια:
BUZZCOCKS live in Greece! 50years anniversary | Εισιτήρια online! | More.com