
THE KVB στο ROXX: «Θέλουμε το κοινό να βυθίζεται πλήρως στον κόσμο μας»
Με περισσότερα από δέκα χρόνια παρουσίας στην ανεξάρτητη μουσική σκηνή και έναν ήχο που κινείται ανάμεσα στο post-punk, το darkwave και την ψυχεδελική ηλεκτρονική μουσική, οι THE KVB έχουν δημιουργήσει έναν δικό τους, αναγνωρίσιμο κόσμο.
Το ντουέτο των Nicholas Wood και Kat Day συνδυάζει σκοτεινές ηχητικές ατμόσφαιρες, επαναλαμβανόμενους ρυθμούς, αναλογικά synths και εντυπωσιακά οπτικά εφέ, μετατρέποντας τις ζωντανές εμφανίσεις του σε ολοκληρωμένες οπτικοακουστικές εμπειρίες.
Με αφορμή τις δύο επερχόμενες συναυλίες τους στην Ελλάδα, στις 20 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη και στις 21 Νοεμβρίου στην Αθήνα, μιλήσαμε μαζί τους για τη δημιουργική διαδρομή του συγκροτήματος, τις DIY καταβολές του και τη σημασία του πειραματισμού στη μουσική και την εικόνα.
Ο Nicholas και η Kat ανατρέχουν στην εποχή των πρώτων ηχογραφήσεων, εξηγούν πώς προσεγγίζουν τη σύνθεση και την παραγωγή, μιλούν για την επιστροφή στις ρίζες με το «Tremors», αλλά και για τη συνεργασία τους με την Invada Records του Geoff Barrow. Παράλληλα, αποκαλύπτουν τι αναζητούν στις ζωντανές εμφανίσεις τους και γιατί πιστεύουν ότι η ατέλεια μπορεί μερικές φορές να κρύβει κάτι μαγικό.
Nicholas, ξεκίνησες αυτό το project μόνος σου ως «Klaus Van Barrel». Ποιο κομμάτι από εκείνο το αρχικό, ωμό DIY πνεύμα των 16-track εγγραφών επιβιώνει ακόμα και σήμερα όταν ηχογραφείτε;
Ένα μεγάλο μέρος αυτού του πνεύματος επιβιώνει στο ότι συνεχίζουμε να προσπαθούμε να μην υπεραναλύουμε ή να μην επεξεργαζόμαστε υπερβολικά τις ιδέες μας, ενώ ψάχνουμε πάντα να ολοκληρώνουμε τα project αντί να αφήνουμε πάρα πολλά πράγματα να χρονίζουν σε έναν σκληρό δίσκο για χρόνια.
Kat, με τη μετάβασή σου από τα οπτικά εφέ στα συνθεσάιζερ και τελικά στα φωνητικά (με την ενθάρρυνση του Nicholas, όπως έχεις αναφέρει στο παρελθόν), πώς πιστεύεις ότι άλλαξε η δυναμική των The KVB έχοντας πλέον δύο παράλληλες φωνές;
Έχουμε ακόμα τους βασικούς μας ρόλους, οι οποίοι έχουν εξελιχθεί μέσα στα πολλά αυτά χρόνια. Προσπαθούμε συνεχώς να δημιουργούμε καλύτερα πράγματα, αυτό δεν έχει αλλάξει. Η πρόκληση αυτή τη στιγμή είναι να βρούμε τον χρόνο να πειραματιστούμε και να γράψουμε όσο παλαιότερα, καθώς αποκτήσαμε ένα μωρό νωρίτερα φέτος και μας απορροφά πολύ χρόνο και ενέργεια!
Η διασκευή ψυχεδελικών συγκροτημάτων των 60s στο Artefacts (2023) έμοιαζε με άσκηση αποδόμησης. Τι αποκαλύπτει ένας σκοτεινός, ηλεκτρονικός ήχος όταν συνυπάρχει με την ψυχεδέλεια;
Πάντα μου άρεσε η ψυχεδελική μουσική, οπότε υπήρχε ανέκαθεν αυτό το επαναλαμβανόμενο/εμβαθυντικό (trance) στοιχείο στον ήχο μας. Η διασκευή αυτών των κομματιών είχε πολύ ενδιαφέρον και διασκέδαση, καθώς πάντα απολαμβάναμε την πρόκληση του να κάνουμε ένα τραγούδι δικό μας. Υπήρχαν κομμάτια σε εκείνο το άλμπουμ που πάντα ήθελα να διασκευάσω, όπως το «I Ain’t No Miracle Worker» και το «Primative». Απολαύσαμε πολύ την αποδόμηση, απογυμνώνοντας τα τραγούδια μέχρι τα δομικά τους στοιχεία αλλά διατηρώντας την ουσία τους. Και τα δύο είδη επικαλύπτονται ηχητικά, καθώς το μπάσο με εφέ flange, τα καλπάζοντα motorik τύμπανα και η κιθάρα με overdrive fuzz είναι συχνά παρόντα και στα δύο.
Στις ζωντανές εμφανίσεις σας, τα οπτικά εφέ δεν συνοδεύουν απλώς τη μουσική, νιώθεις σαν η μουσική να γεννιέται μέσα από αυτά. Υπάρχουν στιγμές που ένα οπτικό στοιχείο προηγείται πράγματι της σύνθεσης ενός τραγουδιού;
Όχι, η μουσική είναι πάντα ο καταλύτης για τα οπτικά εφέ. Ο στόχος μου είναι να ενισχύσω την εμπειρία του τραγουδιού, ώστε να μπορείς να χαθείς πραγματικά και να βυθιστείς σε αυτά.
Χρησιμοποιείτε εργαλεία όπως το 3D rendering (Cinema 4D, Unity) και στη συνέχεια περνάτε αυτή την ψηφιακή εικόνα μέσα από αναλογικά βιντεοσυνθεσάιζερ. Γιατί είναι τόσο σημαντική για εσάς αυτή η μετάβαση από την «ψηφιακή τελειότητα» στο «αναλογικό σφάλμα/ατέλεια» (analog glitch);
Αισθάνομαι ότι είναι η ίδια προσέγγιση με την επανεπεξεργασία των οργάνων· μερικές φορές μια ηχογράφηση είναι υπερβολικά «καθαρή» και χρειάζεται ένα πιο ανθρώπινο χέρι για να της δώσει περισσότερη ζωή. Τα αναλογικά μηχανήματα μπορούν μερικές φορές να δημιουργήσουν στιγμές μαγείας μέσα από το λάθος και να προσθέσουν μια όμορφη υφή που είναι πολύ ευχάριστη στο μάτι, σχεδόν σαν να μπορείς να τη χαϊδέψεις.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν μεταφέρετε το οπτικοακουστικό σας concept από τη σκηνή ενός τεράστιου φεστιβάλ (όπως το Primavera) στο πιο οικείο περιβάλλον της σκηνής ενός club;
Η προσέγγισή μας δεν αλλάζει πραγματικά είτε παίζουμε σε μια μικρή είτε σε μια μεγάλη σκηνή – προσκαλούμε το κοινό στον κόσμο μας και θέλουμε να βυθιστεί πλήρως σε αυτόν. Φυσικά, όσο μεγαλύτερες είναι οι προβολές και όσο πιο δυνατή η ηχητική εγκατάσταση, τόσο το καλύτερο!
Πώς διαμόρφωσε την προσέγγισή σας στην παραγωγή η συνεργασία με τον Anton Newcombe στο στούντιό του στο Βερολίνο και αργότερα με τον Andy Savours;
Όταν κοιτάζω πίσω στην περίοδο στο στούντιο του Anton, συνειδητοποιώ πόσο νέοι είμαστε και πόσο ολοκληρωτικά μας είχε απορροφήσει αυτό (με την καλή έννοια!). Κοιμόμασταν, τρώγαμε και ηχογραφούσαμε όλοι στο στούντιο· εκείνο το EP ήταν ολόκληρος ο κόσμος μας για δύο εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτών των ηχογραφήσεων είχαμε τη δυνατότητα να παίξουμε με μερικές όμορφες vintage κιθάρες/συνθεσάιζερ και επικεντρωθήκαμε πραγματικά στην πλευρά της εκτέλεσης των τραγουδιών. Ήταν επίσης η μόνη φορά που χρησιμοποιήσαμε πραγματικό ντράμερ στα τραγούδια μας (τον Joe Dilworth από τους Stereolab/Cavern of Antimatter), ο οποίος πρόσθεσε στην ονειρική ατμόσφαιρα των κομματιών.
Στην πραγματικότητα είχαμε μόνο μία συνάντηση με τον Andy στο στούντιό του στο Λονδίνο, καθώς ο COVID ξέσπασε λίγο μετά, οπότε έπρεπε να εργαστούμε εξ αποστάσεως στέλνοντας υλικό ο ένας στον άλλον. Αλλά στο τέλος ήταν κατά κάποιον τρόπο απελευθερωτικό· υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση στον περιορισμένο χρόνο που έχεις σε ένα στούντιο, που μερικές φορές προκαλεί δημιουργικά μπλοκαρίσματα. Διαπιστώσαμε ότι δουλεύουμε πολύ καλά εξ αποστάσεως, και η ανταλλαγή ιδεών με τον Andy μας έδωσε χρόνο να ακούσουμε πραγματικά, να αφήσουμε τις ιδέες να αφομοιωθούν και να πειραματιστούμε. Είναι μια πρακτική εργασίας που συνεχίσαμε με τον James Trevascus στα Invada studios για το «Tremors», με μία μικρή αρχική συνεδρία και στη συνέχεια εξ αποστάσεως εργασία, και είναι κάτι που πιθανότατα θα συνεχίσουμε να κάνουμε και στο μέλλον.
Το Tremors ηχογραφήθηκε με την αίσθηση μιας «επιστροφής στις ρίζες». Τι σημαίνει πραγματικά για εσάς η «επιστροφή στις ρίζες»;
Ήταν η επιστροφή σε μια πιο άμεση και ωμή προσέγγιση στη σύνθεση και την παραγωγή ενός άλμπουμ. Σε μερικά άλμπουμ πριν από το «Tremors» είχαμε επιδιώξει να διευρύνουμε τον ήχο μας με διάφορους τρόπους, ενώ στο «Tremors» θέλαμε να μείνουμε σε αυτό που κάναμε καλύτερα και να εισαγάγουμε στοιχεία από τραγούδια που αγαπούσαμε όταν είμασταν νέοι. Προσπαθώντας να αποτυπώσουμε τη νοσταλγία για τα χρόνια που ερωτεύεσαι πραγματικά τη μουσική.
Η επανέκδοση για τη 10η επέτειο του Of Desire φέρνει ξανά στην επιφάνεια demos και outtakes. Πώς αισθάνεστε όταν ακούτε σήμερα αυτές τις «ατελείς εκδοχές» των παλαιότερων τραγουδιών σας;
Εκπλαγήκαμε ευχάριστα από το επίπεδο των demos, καθώς δεν είχαμε ακούσει κάποια από αυτά για χρόνια και τα είχαμε απορρίψει εντελώς εκείνη την εποχή. Ακούγοντάς τα ξανά, νιώθω ότι πρέπει να είμαι λιγότερο αυστηρός με τον εαυτό μου αλλά και να έχω περισσότερη εμπιστοσύνη στα τραγούδια που θέλω να φτιάξω. Το «Of Desire» ήταν ένα άλμπουμ πάνω στο οποίο δουλέψαμε πολύ σκληρά και είχαμε μια μεγάλη δεξαμενή από τραγούδια που περίσσεψαν, οπότε φάνηκε ως το τέλειο συνοδευτικό κομμάτι για να σηματοδοτήσει την επέτειο.
Η Invada Records του Geoff Barrow έχει μια ισχυρή ανεξάρτητη ταυτότητα. Πόσο σημαντικό είναι για ένα συγκρότημα να υποστηρίζεται από μια εταιρεία που κατανοεί πραγματικά τη DIY κουλτούρα, παρά από μια εταιρεία με διαφορετική φιλοσοφία;
Βρισκόμαστε στον χώρο εδώ και αρκετό καιρό πλέον και έχουμε δει τις μόδες να αλλάζουν και πολλούς ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν στη βιομηχανία. Επίσης, συνεργαζόμαστε με την Invada για μεγάλο χρονικό διάστημα (πάνω από 10 χρόνια!), οπότε τους εμπιστευόμαστε και μας εμπιστεύονται, κάτι που είναι πολύ απελευθερωτικό δημιουργικά.
Το τοπίο για τους δίσκους και το βινύλιο γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τις ανεξάρτητες εταιρείες, κυρίως λόγω του αυξημένου κόστους παραγωγής, των ταχυδρομικών εξόδων και των δασμών/τελωνείων σε ΕΕ/ΗΠΑ. Ελπίζω ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να υποστηρίζει τις ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες και ότι δεν θα εξαφανιστούν. Οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες με το συνεχώς ανακυκλούμενο προσωπικό τους και τα απαράδεκτα αντιαλλεργικά προς τον καλλιτέχνη συμβόλαια «360» δεν κάνουν καλό ούτε σε underground καλλιτέχνες όπως εμείς ούτε στην εναλλακτική σκηνή γενικότερα!
Ποιο είναι το πιο απροσδόκητο άλμπουμ που θα μπορούσε να βρει κανείς στη συλλογή δίσκων σας;
Το «Chega de Saudade» του João Gilberto. Ακούμε πολλά διαφορετικά είδη μουσικής, αλλά βρήκαμε την τζαζ και τη bossa nova ιδιαίτερα ηρεμιστικές κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Ποιο τραγούδι από τα πρώτα σας χρόνια σας κάνει ακόμα να χαμογελάτε κάθε φορά που το ακούτε;
Πιθανότατα θα ήταν η αρχική εκδοχή του «Always Then», καθώς ηχογραφήθηκε με ελάχιστες λήψεις ως ένα είδος πρόχειρου τραγουδιού ένα απόγευμα του 2011, του έδωσα ακόμα και τίτλο της στιγμής, καθώς κατά κάποιον τρόπο αντέγραφα τους Section 25 με το ρυθμό των τυμπάνων. Τώρα έχει καταλήξει να είναι το πιο διάσημο τραγούδι μας!
THE KVB [UK] live στην Ελλάδα
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026 | Soul Ground Stage, Θεσσαλονίκη
Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026 | gazarte ground stage, Αθήνα
Εισιτήρια πωλούνται μέσω της more.com και του δικτύου καταστημάτων της.
Τα εισιτηρια κοστίζουν 22€ (περιορισμένη προπώληση), 25€ (προπώληση), 30€ (ταμείο)
Οι Foo Fighters έρχονται στην Ελλάδα τον Ιούλιο για το Ejekt Festival μαζί με τους Architects!
Mosh pit σε χώρο με καρέλες στη συναυλία των Slayer έκανε έξαλλο τον Tom Araya
Οι Hoobastank ζήτησαν Wall of Death και έπαιξαν το The Reason
Bring me the Horizon, Evanescence και blink-182 οι headliners στο Download Festival
Ακολουθήστε το Roxx στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι νέα για μουσική, σειρές και ταινίες. Ακολουθήστε μας στο spotify για νέα μουσική κάθε εβδομάδα. Στο instagram μας βρίσκετε εδώ.





