Movies

Imarhan: «Θέλαμε να εξελιχθούμε χωρίς να χάσουμε τις ρίζες μας»

23.10.2026

Η μουσική των Imarhan γεννήθηκε μέσα από την παράδοση των Tuareg, αλλά ποτέ δεν αντιμετώπισε τις ρίζες της ως όριο στη δημιουργία.

Με αφετηρία την έρημο της Σαχάρας και τον πολιτισμό του λαού τους, το συγκρότημα από το Tamanrasset εξερευνά νέες ηχητικές κατευθύνσεις, διευρύνοντας τον ήχο του χωρίς να αποκόπτεται από την ταυτότητά του. Στο Essam, οι κιθάρες συναντούν ηλεκτρονικά στοιχεία, σε μια αναζήτηση που συνδυάζει τον πειραματισμό με τη διατήρηση της μουσικής κληρονομιάς τους.

Με αφορμή την πρώτη εμφάνισή τους στην Ελλάδα, στο Gazarte, οι Imarhan μιλούν στο ROXX για τα δημιουργικά ρίσκα του νέου δίσκου, τις παρανοήσεις γύρω από τη ζωή στη Σαχάρα, τη σημασία της συλλογικότητας και τη δύναμη της μουσικής να ενώνει ανθρώπους και πολιτισμούς.

Σε μια εποχή που οι ζωντανές εμφανίσεις βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε τεχνολογικές υπερπαραγωγές και backing tracks, εσείς, οι Imarhan, παραμένετε μια βαθιά οργανική και ανθρώπινη μπάντα. Αποτελεί αυτό μια πολιτική πράξη αντίστασης από πλευράς σας;

Δεν το βλέπουμε απαραίτητα ως πράξη αντίστασης, αλλά ως τον φυσικό μας τρόπο να εκφραζόμαστε. Για εμάς, η αλληλεπίδραση ανάμεσα στα μέλη της μπάντας και η ενέργεια που μοιραζόμαστε με το κοινό βρίσκονται στην καρδιά της ζωντανής μουσικής.

Στο “Essam”, αφήνετε πίσω ένα μέρος του αμιγώς κιθαριστικού ήχου των Tuareg και ανοίγεστε σε ηλεκτρονικά τοπία. Τι σας ώθησε να ακολουθήσετε μια πιο σύγχρονη ηχητική κατεύθυνση, σε αντίθεση με τους πιο παραδοσιακούς ήχους που μας έχετε χαρίσει μέχρι τώρα;

Αυτή η κατεύθυνση προέκυψε φυσικά από την επιθυμία μας να πειραματιστούμε και να αφήσουμε τη μουσική μας να εξελιχθεί. Δεν θέλαμε να αφήσουμε τις ρίζες μας πίσω, αλλά να διευρύνουμε τον ήχο μας και να εξερευνήσουμε νέους ορίζοντες, μένοντας παράλληλα πιστοί στην ταυτότητά μας και στο πνεύμα της μουσικής των Tuareg.

Έχετε δηλώσει ότι «η μουσική σου δίνει τη λεγεώνα/ελευθερία να ρισκάρεις». Πιο ήταν το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρατε κατά την παραγωγή αυτού του δίσκου;

Το μεγαλύτερο ρίσκο ήταν να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας (comfort zone) και να εξερευνήσουμε νέους ήχους, ειδικά ηλεκτρονικούς, χωρίς να χάσουμε τη μουσική μας ταυτότητα. Θέλαμε να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό και να εξελιχθούμε, παραμένοντας ταυτόχρονα συνδεδεμένοι με τις ρίζες μας.

Η μουσική των Tuareg έχει αποκτήσει τεράστια παγκόσμια προβολή χάρη σε σχήματα όπως οι Tinariwen κι εσείς. Φοβάστε ποτέ ότι η Δύση καταναλώνει αυτή τη μουσική ως ένα «εξωτικό» προϊόν, χάνοντας τις πραγματικές της πολιτικές και κοινωνικές ρίζες;

Ναι, αυτό είναι μια πιθανότητα όταν η μουσική διαχωρίζεται από το πλαίσιο μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε. Για εμάς, η μουσική των Tuareg αντικατοπτρίζει τη ζωή, τον πολιτισμό και την ιστορία μας. Θέλουμε η μουσική μας να φτάσει σε όλο τον κόσμο, αλλά είναι επίσης σημαντικό για τους ανθρώπους να κατανοήσουν τις ρίζες της και την πραγματικότητα που εκφράζει.

Το στούντιο “Aboogi” ήταν η βάση σας στο Ταμανρασέτ. Πόσο άλλαξε η δημιουργική σας ταυτότητα από το γεγονός ότι πλέον ηχογραφείτε μουσική στον δικό σας, αυτόνομο χώρο;

Το ότι έχουμε τον δικό μας χώρο μας έχει δώσει μεγαλύτερη ελευθερία να πειραματιστούμε και να εργαστούμε με τους δικούς μας ρυθμούς, μένοντας παράλληλα κοντά στο περιβάλλον και τις ρίζες μας. Το Aboogi δεν είναι μόνο για εμάς, είναι επίσης ένας χώρος όπου νέοι καλλιτέχνες έχουν τον χρόνο και την ελευθερία να αναπτύξουν τα project τους, να εκφραστούν και να μοιραστούν τη δημιουργικότητά τους με τον κόσμο, χωρίς περιορισμούς ή όρους που να περιορίζουν τη δημιουργική τους ελευθερία.

Ο Sadam (Iyad Moussa) έχει αναφέρει ότι η συνεργασία με τον επί χρόνια ηχολήπτη σας που έγινε παραγωγός και έναν νέο μουσικό από τη Γαλλία άλλαξε τις ισορροπίες. Πώς λειτούργησε αυτή η νέα χημεία στο στούντιο;

Αυτή η συνεργασία ήταν μια ευκαιρία να ανταλλάξουμε ιδέες και διαφορετικές οπτικές γωνίες. Η μακρόχρονη σχέση μας με τον ηχολήπτη μας έκανε τη διαδικασία ευκολότερη, ενώ έφερε ένα φρέσκο όραμα και μια διαφορετική προοπτική. Όλα αυτά βοήθησαν να δημιουργηθεί μια νέα ισορροπία στη μουσική μας.

Η μουσική των Tuareg γεννήθηκε μέσα από αγώνες, εκτοπισμούς και κοινωνικές αναταραχές. Μπορούν η χαρά και ο χορός να λειτουργήσουν ως μια μορφή πνευματικής επιβίωσης;

Ναι, η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Χαρά δεν σημαίνει ότι αγνοείς τον πόνο είναι ένας τρόπος να διατηρείς τη ζωή και την αξιοπρέπεια, και να συνεχίζεις παρά όλες τις δυσκολίες.

Ποια είναι η μεγαλύτερη παρανόηση που πιστεύετε ότι έχει ο δυτικός κόσμος για τη ζωή και τον πολιτισμό των νομάδων της Σαχάρας σήμερα;

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη παρανόηση είναι ότι η Σαχάρα είναι ένα απομονωμένο μέρος και ότι ο πολιτισμός της είναι παγωμένος στον χρόνο, περιορισμένος στο να ζεις σε σκηνές και να ιππεύεις καμήλες. Η πραγματικότητα είναι ότι είμαστε μέρος του modern κόσμου, με τις δικές μας φιλοδοξίες και προκλήσεις, παραμένοντας συνδεδεμένοι με την ταυτότητα, τη γλώσσα και τις παραδόσεις μας. Ο πολιτισμός μας είναι ζωντανός και εξελίσσεται συνεχώς χωρίς να χάνει τις ρίζες του.

Ποια είναι η πιο σημαντική αλήθεια που σας έχει διδάξει η έρημος για την ανθρώπινη φύση μία που καμία πόλη στον κόσμο δεν θα μπορούσε ποτέ να σας διδάξει;

Η έρημος μας έμαθε ότι, όσα κι αν κατέχουμε, εξακολουθούμε να έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον και τον κόσμο γύρω μας. Μας έμαθε υπομονή, ταπεινότητα και την αξία της αλληλεγγύης, καθώς και ότι μερικές φορές τα πιο απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο σημαντικά.

Ζούμε σε μια εποχή βαθιάς παγκόσμιας αβεβαιότητας. Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί πραγματικά να επουλώσει κοινωνικές πληγές;

Πιστεύουμε ότι η τέχνη δεν μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα, αλλά μπορεί να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά, να ανοίξει πόρτες στον διάλογο και να τους δώσει ελπίδα. Η μουσική μπορεί να ενώσει ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτισμούς και να μας υπενθυμίσει την κοινή μας ανθρωπιά.

Τι γεύση σας έχει αφήσει η επαφή σας με το ελληνικό κοινό μέχρι στιγμής, και τι πιστεύετε ότι φέρνετε διαφορετικό στη σκηνή του Gazarte αυτόν τον Οκτώβριο;

Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που επισκεπτόμαστε την Ελλάδα και είμαστε ενθουσιασμένοι που θα ανακαλύψουμε το ελληνικό κοινό και θα μοιραστούμε μαζί του τη μουσική του “Essam”, συμπεριλαμβανομένων των νέων ήχων και αναζητήσεων που αναπτύξαμε σε αυτόν τον δίσκο.

Αν το μουσικό ταξίδι των Imarhan ήταν ταινία, σε ποια ακριβώς σκηνή θα έπεφταν οι τίτλοι τέλους;

Δεν πιστεύουμε ότι η ταινία έχει φτάσει ακόμα στην τελευταία της σκηνή. Υπάρχουν ακόμα νέα μονοπάτια να εξερευνήσουμε και ιστορίες να αφηγηθούμε. Αλλά ίσως η πιο όμορφη σκηνή θα ήταν να δούμε τις μελλοντικές γενιές να μεταφέρουν αυτό το ταξίδι σε μέρη που εμείς δεν φτάσαμε ποτέ, κρατώντας τις ρίζες μας ζωντανές στη μουσική τους. Τότε το τέλος δεν θα ήταν πραγματικά το τέλος μιας ιστορίας, αλλά η αρχή μιας άλλης.