Brian Baker (Bad Religion): «Οι ΗΠΑ είναι σήμερα το ιδανικό περιβάλλον για όλα όσα τραγουδάμε εδώ και 40 χρόνια»

Οι Bad Religion επιστρέφουν στην Ελλάδα έπειτα από 16 ολόκληρα χρόνια για μία από τις πιο πολυαναμενόμενες εμφανίσεις του φετινού καλοκαιριού. Το ιστορικό punk συγκρότημα θα ανέβει στη σκηνή του Release Athens Festival, όπου θα μοιραστεί το bill με τους The Offspring και τους High Vis, σε μια βραδιά που φέρνει μαζί τρεις διαφορετικές γενιές punk.

Με αφορμή την επιστροφή τους στη χώρα μας, ο κιθαρίστας των Bad Religion, Brian Baker, μίλησε στον Θανάση Ράλλη για τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα στις ΗΠΑ, τη διαχρονική σημασία του punk, τη σχέση της μπάντας με τη μουσική και την πολιτική, το επόμενο άλμπουμ των Bad Religion, αλλά και την πολυαναμενόμενη επιστροφή τους στην Ελλάδα.

Σημείωση: Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2026.

Θανάσης Ράλλης: Brian, χαίρομαι πολύ που έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε. Οι Bad Religion επιστρέφουν στην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι μαζί με τους The Offspring. Είναι μεγάλη χαρά που θα σας δούμε ξανά στη χώρα μας μετά από τόσα χρόνια.

 Brian Baker: Κι εγώ χαίρομαι πολύ. Και μάλιστα σου μιλάω από το Τορόντο, όπου αυτή τη στιγμή περιοδεύουμε μαζί με τους The Offspring. Είναι μια πολύ ωραία σύμπτωση, γιατί ουσιαστικά μιλάμε ενώ ζούμε ακριβώς αυτό που περιγράφεις, την κοινή μας περιοδεία. Είναι πάντα ιδιαίτερο να βρίσκεσαι στον δρόμο με μια μπάντα με την οποία έχεις τόσο καλή σχέση και να μοιράζεσαι αυτή την εμπειρία σε καθημερινή βάση.

Θ.Ρ.: Απόλυτα. Βρίσκεστε εδώ και περίπου έναν μήνα σε περιοδεία στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Θα ήθελα να ξεκινήσω από την επικαιρότητα. Πώς είναι να παίζεις punk μουσική στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτή την περίοδο, μέσα σε ένα τόσο έντονο πολιτικό κλίμα;

 B.B.: Οι Ηνωμένες Πολιτείες περνούν μια πολύ δύσκολη περίοδο και, δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι το ιδανικό περιβάλλον για όλα όσα τραγουδάμε εδώ και σαράντα χρόνια. Νιώθω ότι αυτή είναι ακριβώς η στιγμή που η μπάντα έχει λόγο ύπαρξης, γιατί έχουμε την ευκαιρία να βγούμε στον δρόμο και να μιλήσουμε ανοιχτά για τις πολιτικές μας θέσεις και για όσα μας απασχολούν.

Είναι ενδιαφέρον, πάντως, να συγκρίνεις την κατάσταση με τον Καναδά. Τα προβλήματα υπάρχουν κι εδώ, όπως παντού, αλλά υπάρχει μια ηρεμία που πλέον λείπει από τις ΗΠΑ. Δεν θυμάμαι άλλη περίοδο στη ζωή μου όπου η διαφορά ανάμεσα στις δύο χώρες να ήταν τόσο αισθητή. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο διαφορετικές μπορούν να γίνουν δύο τόσο όμοιες κοινωνίες.

Και ναι, είναι δουλειά μου –όπως ήταν πάντα– να υπενθυμίζω στους ανθρώπους του punk τους κινδύνους της ανεξέλεγκτης εξουσίας και να κρατάω ζωντανή αυτή τη συζήτηση μέσα από τη μουσική.

 Θ.Ρ.: Πρέπει να είναι δύσκολο να διατηρείς την ψυχραιμία σου όταν έχεις έναν τόσο… θορυβώδη γείτονα.

B.B.: (γέλια) Ακριβώς. Το πιο παράλογο είναι ότι οι ΗΠΑ καταφέρνουν να εκνευρίσουν ακόμη και τον Καναδά. Μιλάμε για δύο χώρες με ιστορικά εξαιρετικές σχέσεις, κοινή κουλτούρα και στενή συνεργασία, και όμως κατάφεραν να χαλάσουν ακόμη κι αυτό.

Νομίζω ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν άφθονο υλικό για να εξηγήσουν πόσο παράλογη ήταν αυτή η εποχή και πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο. Είναι μια περίοδος που, όσο τη ζεις, μοιάζει χαοτική, αλλά είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον θα αναλυθεί σε βάθος.

Θ.Ρ.: Ας γυρίσουμε λίγο πίσω. Είσαι κομμάτι της hardcore και punk σκηνής από την εφηβεία σου. Κοιτώντας πίσω, υπήρξε κάποια στιγμή που είπες στον εαυτό σου «αυτό θα κάνω για όλη μου τη ζωή»;

B.B.: Είναι αστείο, γιατί δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι. Απλώς έπαιζα μουσική και ζούσα τη στιγμή. Όταν τελείωνε μια περιοδεία, έβρισκα μια δουλειά για να τα βγάλω πέρα, μετά την άφηνα για να ξαναφύγω σε περιοδεία και αυτό επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά.

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσε να είναι κανονικό επάγγελμα ή μια σταθερή πορεία ζωής. Αυτό άλλαξε όταν μπήκα στους Bad Religion. Ήταν η πρώτη φορά που επέστρεψα από περιοδεία και δεν χρειάστηκε να ψάξω δουλειά, γιατί η μπάντα έπαιζε τόσο συχνά που δεν υπήρχε καν η δυνατότητα να συνδυάσεις κάτι άλλο.

Δεν μπορούσες να πας σε έναν εργοδότη και να του πεις «θα δουλεύω τέσσερις μέρες και μετά θα φεύγω για εβδομάδες». Τότε κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν απλώς κάτι που έκανα περιστασιακά, αλλά η ίδια μου η ζωή.

Θ.Ρ.: Και μπήκες στο συγκρότημα σε μια πολύ σημαντική περίοδο. Οι Bad Religion είχαν ήδη γνωρίσει τη μεγαλύτερη μέχρι τότε εμπορική επιτυχία τους. Πόσο μεγάλη ήταν η αλλαγή για σένα;

B.B.: Ειλικρινά, δεν μου φάνηκε τόσο μεγάλη αλλαγή όσο ίσως θα περίμενε κανείς. Το μόνο που άλλαξε ουσιαστικά ήταν ότι έλειπα περισσότερο από το σπίτι, αλλά αυτό ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα εκείνη την περίοδο της ζωής μου.

Η αγαπημένη μου δραστηριότητα είναι να παίζω ζωντανά, να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή και να επικοινωνώ με τον κόσμο. Οπότε το να βρεθώ σε μια μπάντα που έδινε συνεχώς συναυλίες ήταν το ιδανικό σενάριο για μένα.

Στην πραγματικότητα, δεν άλλαξαν πολλά σε επίπεδο ουσίας. Έκανα αυτό που έκανα πάντα, απλώς μπροστά σε περισσότερο κόσμο και με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα, κάτι που για μένα ήταν καθαρά θετικό.

Θ.Ρ.: Ετοιμάζοντας αυτή τη συνέντευξη, έπεσα πάνω σε ένα βίντεο από την εμφάνιση των Bad Religion στο Pinkpop Festival το 1995. Στα σχόλια κάποιος έγραφε: «Ο Brian Baker μοιάζει να είναι διαφορετικός άνθρωπος σε κάθε εποχή της μπάντας». Μου άρεσε πολύ αυτή η παρατήρηση. Αν έπρεπε να χωρίσεις την καριέρα σου σε διαφορετικές περιόδους, πώς θα τις περιέγραφες;

 B.B.: (γέλια) Δεν είναι τόσες πολλές οι περίοδοι όσο νομίζεις. Υπάρχουν μόνο δύο. Η πρώτη είναι όταν προσπαθούσα να καταλάβω τι κάνω. Η δεύτερη είναι όταν επιτέλους το κατάλαβα.

Είμαι στους Bad Religion πάνω από τριάντα χρόνια. Νομίζω ότι τα πρώτα δεκαέξι τα πέρασα μαθαίνοντας πώς λειτουργούν όλα. Τα επόμενα δεκαέξι, επιτέλους ξέρω τι κάνω. Κάνω πολύ λιγότερα λάθη, τα τραγούδια λειτουργούν, τα πάντα είναι στη θέση τους. Ειλικρινά, πιστεύω ότι τώρα είμαι καλύτερος από ποτέ.

Θ.Ρ.: Έχοντας περάσει από συγκροτήματα όπως οι Minor Threat, οι Dag Nasty και φυσικά οι Bad Religion, πώς έχει αλλάξει ο ορισμός του punk για σένα μέσα στα χρόνια;

B.B.: Όταν ήμουν πολύ νέος, πίστευα ότι το punk είχε να κάνει κυρίως με την εμφάνιση. Με τα μαλλιά, τα ρούχα, το να ανήκεις σε μια συγκεκριμένη «φυλή» και να παίρνεις το ρίσκο να ξεχωρίζεις από τους υπόλοιπους.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι μιλάμε για πριν από σαράντα ή σαράντα πέντε χρόνια, όταν ήταν πραγματικά επικίνδυνο να μοιάζεις διαφορετικός. Μπορούσες να δεχθείς επίθεση στον δρόμο, να σε διώξουν από ένα μαγαζί ή να μη σε αφήσουν καν να μπεις σε ένα λεωφορείο.

Μεγαλώνοντας, όμως, κατάλαβα ότι το punk δεν έχει καμία σχέση με την εμφάνιση. Έχει να κάνει με τον τρόπο που σκέφτεσαι, με το να αμφισβητείς τα κατεστημένα και να συμμετέχεις ενεργά στην κοινότητά σου.

Το πιο σημαντικό είναι να αντιλαμβάνεσαι ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται στη συλλογικότητα και όχι στο άτομο. Αυτό είναι το punk για μένα σήμερα, και αυτό είναι που προσπαθώ να κρατήσω ζωντανό μέσα από τη μουσική και τη στάση μου.

Θ.Ρ.:  Αν ένας νέος ακροατής ερχόταν σήμερα σε σένα και σου έλεγε «θέλω να ανακαλύψω το punk», ποιοι θα ήταν οι πέντε δίσκοι που θα του πρότεινες ως απαραίτητους;

B.B.: Δύσκολη ερώτηση. Και ο λόγος είναι ότι υπάρχει τόσο πολύ καινούργιο punk που αξίζει να ανακαλύψει κανείς, αλλά ούτε εγώ προλαβαίνω να το παρακολουθήσω όσο θα ήθελα. Για παράδειγμα, θα του έλεγα να ακούσει τους End It από τη Βαλτιμόρη. Ο τελευταίος τους δίσκος είναι απίστευτος. Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η λογική που λέει ότι ένας μεγαλύτερος άνθρωπος θα σου πει απλώς «πήγαινε να αγοράσεις τους Clash ή τους Sex Pistols». Προφανώς αυτοί οι δίσκοι είναι θεμέλια του είδους, αλλά δεν ξέρω αν είναι απαραίτητα το καλύτερο σημείο εκκίνησης για έναν 17χρονο σήμερα. Ίσως να του έλεγα να ακούσει τους Turnstile. Μου αρέσει η ιδέα ότι το punk συνεχίζει να εξελίσσεται.

Φυσικά ο πρώτος δίσκος των Ramones θα είναι πάντα σπουδαίος. Το …And Out Come the Wolves των Rancid παραμένει εξαιρετικά σημαντικό. Αλλά είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν καινούργιες μπάντες που δεν έχω καν ακούσει ακόμη και που μπορεί να σημαίνουν περισσότερα για κάποιον που ανακαλύπτει τώρα το punk απ’ ό,τι οι δίσκοι της δικής μου γενιάς.

Θ.Ρ.: Έζησες μια εποχή όπου τραγούδια όπως τα “Infected” και “21st Century (Digital Boy)” έπαιζαν διαρκώς στο MTV. Σήμερα το MTV, τουλάχιστον στην Ευρώπη, κλείνει οριστικά τα τελευταία μουσικά του κανάλια. Πώς βλέπεις αυτή τη μετάβαση στον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος ανακαλύπτει νέα μουσική;

 B.B.: Το μεγάλο πλεονέκτημα του streaming είναι η αμεσότητα. Η μουσική είναι διαθέσιμη παντού και ανά πάσα στιγμή. Πριν από τριάντα χρόνια το MTV ήταν το μέσο μέσα από το οποίο ο κόσμος ανακάλυπτε καινούργια μουσική. Ήταν ένα πανίσχυρο εργαλείο. Σήμερα, όμως, δεν μου έκανε καν εντύπωση ότι σταματάει.

Και ξέρεις κάτι; Δεν πειράζει. Μπορούμε να κάνουμε μια μεγάλη κουβέντα για το αν οι καλλιτέχνες αμείβονται δίκαια από τις streaming πλατφόρμες. Είναι μια πραγματική συζήτηση. Αλλά προσωπικά προτιμώ κάποιος να ακούσει το Age of Unreason, ακόμη κι αν δεν πληρώσω ούτε ένα σεντ από αυτό, παρά να μην το ακούσει ποτέ.

Δεν είμαι επιχειρηματίας. Παίζω κιθάρα. Αυτό που θέλω είναι όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται να ακούσουν τη μουσική μας. Γι’ αυτό μου αρέσει το YouTube, το Spotify και γενικά η άμεση πρόσβαση στη μουσική. Από εκεί και πέρα, είναι προφανές ότι το μοντέλο των συνδρομών λειτουργεί εξαιρετικά… κυρίως για εκείνους που έχουν τις ίδιες τις πλατφόρμες.

Και όλοι ξέρουμε πόσο πολύ αρέσει στους ήδη πλούσιους να γίνονται ακόμη πλουσιότεροι.

Θ.Ρ.: Έχεις μιλήσει αρκετές φορές για το πόσο σε επηρέασαν οι Beatles, οι AC/DC και οι ZZ Top όταν μάθαινες κιθάρα. Υπήρξαν αργότερα κιθαρίστες ή συγκροτήματα που είχαν την ίδια επίδραση πάνω σου;

 B.B.: Ο Captain Sensible των The Damned εξακολουθεί να είναι τεράστια επιρροή για μένα. Το ίδιο ισχύει για τον Malcolm Young και τον Billy Gibbons. Όταν κάποιοι μουσικοί σε διαμορφώνουν σε τόσο μικρή ηλικία, δεν φεύγουν ποτέ από μέσα σου. Ό,τι κάνω βασίζεται πάνω σε αυτά τα θεμέλια. Λίγο George Harrison, πολύ Malcolm Young… Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Όσο για τους νεότερους κιθαρίστες…

Ειλικρινά, όλοι παίζουν τόσο καλά πλέον που μερικές φορές νιώθω ότι ανήκω σε άλλη εποχή. Το τεχνικό επίπεδο έχει φτάσει σε σημεία που ούτε μπορώ ούτε θέλω να ακολουθήσω. Είμαι ένας παραδοσιακός κιθαρίστας. Δώσε μου τον Johnny Ramone. Δώσε μου τον Steve Jones. Εκεί βρίσκομαι εγώ.Εκεί είναι το σπίτι μου.

Θ.Ρ.: Πάμε ξανά στους Bad Religion. Το τελευταίο σας άλμπουμ, το Age of Unreason, πλησιάζει πλέον τα επτά χρόνια ζωής. Ήταν ένας δίσκος που, σε μεγάλο βαθμό, γεννήθηκε μέσα από όσα συνέβαιναν στην πρώτη προεδρική θητεία του Donald Trump. Σήμερα, με μια δεύτερη θητεία Trump να βρίσκεται πλέον σε εξέλιξη, νιώθετε την ανάγκη να επιστρέψετε στο στούντιο; Υπάρχει ήδη υλικό για τον επόμενο δίσκο;

 B.B.: Έμπνευση υπάρχει πάντα. Έχουν ήδη γραφτεί αρκετά τραγούδια. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε ακόμη αρκετά τραγούδια που να πιστεύουμε πραγματικά ότι είναι σπουδαία. Όταν οι Bad Religion κυκλοφορούν έναν δίσκο, πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι αξίζει να υπάρχει.

Οφείλουμε αυτόν τον σεβασμό στην ιστορία της μπάντας. Δεν έχουμε ανάγκη να βγάλουμε έναν καινούργιο δίσκο απλώς και μόνο επειδή πέρασαν κάποια χρόνια. Θέλουμε ο επόμενος να είναι πραγματικά πολύ καλός.

Αυτή τη στιγμή έχουμε περίπου… τον μισό δίσκο. Όταν ολοκληρωθεί και ο υπόλοιπος, ξέρω έναν τύπο στη δισκογραφική που θα τον κυκλοφορήσει πολύ γρήγορα. (γέλια) Βέβαια, αυτός ο τύπος είναι ο Brett Gurewitz, οπότε δεν θα έχουμε ιδιαίτερο πρόβλημα. Όλα πρέπει να έρθουν φυσικά. Δεν μπορείς να πιέσεις μια δημιουργική διαδικασία.

Θ.Ρ.: Πιστεύεις ότι το punk ή γενικότερα η rock μουσική εξακολουθεί να παίζει ουσιαστικό ρόλο στον πολιτικό διάλογο;

 B.B.: Μακάρι να μπορούσα να σου πω «ναι». Δεν ξέρω αν έχει πλέον την επιρροή που είχε κάποτε. Αυτό που βλέπω, όμως, και μου δίνει ελπίδα είναι κάτι διαφορετικό. Επειδή έχω μεγαλώσει πια, βλέπω όλο και περισσότερους ανθρώπους που μεγάλωσαν μέσα στο punk να βρίσκονται σήμερα σε θέσεις ευθύνης.

Βλέπεις έναν πολιτικό, έναν δημοτικό σύμβουλο, έναν άνθρωπο που ασχολείται με την κοινωνική πολιτική ή τη δημόσια διοίκηση, να δίνει συνέντευξη φορώντας κοστούμι και να μιλάει για το Warped Tour ή για τις μπάντες που άκουγε στο λύκειο. Αυτό είναι πολύ όμορφο.

Σημαίνει ότι το punk μεγάλωσε μαζί με τους ανθρώπους του. Και μου αρέσει να πιστεύω ότι κάποιος που άκουγε New Found Glory όταν ήταν δεκαεπτά χρονών ίσως να γίνει ένας καλύτερος άνθρωπος όταν βρεθεί αργότερα σε μια θέση από την οποία μπορεί να βοηθήσει τους άλλους. Ίσως να είναι απλώς μια ελπίδα. Αλλά μου αρέσει να το πιστεύω.

Θ.Ρ.: Μια τελευταία ερώτηση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Βλέπεις διέξοδο από όλη αυτή την κατάσταση;

B.B.: Ναι. Γιατί πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καλοί. Το κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας που μας έχει οδηγήσει εδώ δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο μεγάλο όσο φαίνεται. Αυτό το μοντέλο εξουσίας δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Και, για να είμαι ειλικρινής, όσοι βρίσκονται σήμερα στην εξουσία δεν είναι καν ιδιαίτερα ικανοί σε αυτό που προσπαθούν να κάνουν. Σχεδόν κάθε απόφαση που παίρνουν συναντά αντιδράσεις, κινητοποιήσεις και έντονη κοινωνική αντίσταση. Αυτό μου δίνει αισιοδοξία. Δυστυχώς, θα περάσουμε κι άλλες δύσκολες στιγμές. Αλλά πιστεύω ότι θα τις ξεπεράσουμε. Και ελπίζω ότι αυτό θα συμβεί νωρίτερα παρά αργότερα.

Θ.Ρ.: Στις 7 Ιουλίου επιστρέφετε επιτέλους στην Ελλάδα, μαζί με τους The Offspring, για το Release Athens Festival. Θα είναι η πρώτη σας εμφάνιση εδώ μετά από 16 χρόνια. Θυμάσαι κάτι από τις προηγούμενες συναυλίες σας στη χώρα μας;

B.B.: Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη φορά. Ήταν λίγο μετά την ένταξή μου στους Bad Religion. Θυμάμαι μια ατμόσφαιρα γεμάτη καπνό, χάος και ταυτόχρονα απίστευτη χαρά. Ήταν πραγματικά αξέχαστο. Από τη συναυλία του 2010 δεν θυμάμαι τόσες πολλές λεπτομέρειες. Θυμάμαι όμως ότι ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά και ένας εξαιρετικός χώρος. Πιστεύω ότι θα ερχόμασταν πολύ συχνότερα στην Ελλάδα αν περνούσε από το χέρι μας. Εγώ δεν κλείνω τις συναυλίες της μπάντας… (γέλια)

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Thanasis Rallis (@thanasisrallis)

Θ.Ρ.: Αυτή την περίοδο περιοδεύετε με τους The Offspring και φυσικά θα βρεθείτε μαζί και στην Αθήνα. Πώς είναι η σχέση σας μαζί τους;

B.B.: Είναι υπέροχοι. Έχουμε περιοδεύσει πολλές φορές μαζί και περνάμε πάντα εξαιρετικά. Είναι πραγματικά πολύ καλοί άνθρωποι. Μου αρέσει επίσης η αντίθεση ανάμεσα στις δύο μπάντες. Οι Offspring έχουν τεράστιες επιτυχίες, είναι πιο κοντά στην pop πλευρά του punk. Κι έτσι… κάνουν εμάς να μοιάζουμε σχεδόν με τους Motörhead! (γέλια) Και, ξέρεις κάτι; Μου αρέσει να είμαι ο πιο τραχύς, ο πιο “παλιός” της παρέας.

Θ.Ρ.: Brian, σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Κλείνοντας, θα ήθελα ένα μήνυμα για το ελληνικό κοινό, λίγες εβδομάδες πριν το Release Athens Festival.

B.B.: Σας υπόσχομαι ότι δεν θα χρειαστεί να περιμένετε άλλα δεκαέξι χρόνια. (γέλια) Ελάτε να μας δείτε. Συγχωρέστε μας για την τόσο μεγάλη απουσία. Και… φέρτε και λίγο φαγητό! Σας αγαπάμε.

Θ.Ρ.: Brian, ευχαριστώ πολύ. Τα λέμε το καλοκαίρι στην Αθήνα.

B.B.: Τα λέμε εκεί.