Για τους Marva Von Theo, άνθρωποι και τα συναισθήματά τους δεν είναι αριθμοί

Υπάρχουν τραγούδια που υπόσχονται λύτρωση. Και υπάρχουν τραγούδια που επιλέγουν να σταθούν μέσα στην αντίφαση. Το νέο single των Marva Von Theo, με τίτλο “The Self-Destructive Me”, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Στη νέα του φάση, το αθηναϊκό ντουέτο δεν επιχειρεί να εξημερώσει τις σκοτεινές πλευρές του εαυτού. Τις παρατηρεί, τις αναγνωρίζει και τις ενσωματώνει. «Οι στίχοι προσπαθούν να απενεχοποιήσουν και να φωτίσουν τις διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας, ακόμη και τις πιο σκοτεινές και αυτοκαταστροφικές, που συχνά κρύβουμε τόσο από τους άλλους όσο και από εμάς τους ίδιους». Η αυτοκαταστροφή εδώ δεν λειτουργεί ως ετικέτα, αλλά ως σύμπτωμα μιας εσωτερικής σύγκρουσης που ζητά κατανόηση. Όταν δεν την αρνείσαι, «μπορεί να γίνει ένδειξη αυτογνωσίας: να σου δείξει πού πονάς και πού δεν έχεις ακόμη συμφιλιωθεί με τον εαυτό σου», μας λέει η Μάρβα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι MVT με εντυπωσιάζουν με την τραγουδοποιεία τους, καθώς τους παρακολουθώ εδώ και χρόνια. Σε αυτό το νέο πόνημα χτίζουν πάνω σε κοφτερούς R&B ρυθμούς, αγωνιώδη ηλεκτρονικά ηχοτοπία και διαπεραστικά synths, με δραματικές παρεμβολές εγχόρδων και πνευστών να εντείνουν το σχεδόν κινηματογραφικό βάρος της σύνθεσης. Η ηρωίδα αναγνωρίζει τη φύση της και ζητά χώρο να υπάρξει μέσα στην ατέλειά της, «όχι μόνο ως λύτρωση, αλλά και ως ανάγκη για αγάπη μέσα στην ατελειά της», όπως εξηγούν οι ίδιοι, συμπυκνώνοντας αυτή τη συνθήκη στο ερώτημα “would you fail again with me if I’m on the wrong road?”.

Όλοι λατρεύουν τα δίπολα στην τέχνη και είναι εντυπωσιακό όταν οι δύο πόλοι τους συνυπάρχουν σε ένα δημιούργημα. Εδώ, η συνύπαρξη εύθραυστης εσωστρέφειας και επιβλητικής έντασης, που χαρακτηρίζει το τραγούδι από την στιγμή που πατάς το play, δεν λειτουργεί ως αισθητική άσκηση ισορροπίας. «Η ένταση δεν έρχεται για να εντυπωσιάσει, ούτε η εσωστρέφεια για να απομονώσει. Η συνύπαρξή τους δημιουργεί ένα πεδίο όπου μπορείς να σταθείς, να νιώσεις, να μετακινηθείς συναισθηματικά χωρίς να σου υπαγορεύεται τι να αισθανθείς». Είναι μια εσωτερική διαδικασία που ταυτόχρονα ανοίγει χώρο και για τον ακροατή και οι MVT λατρεύουν αυτές τις διαδικασίες.

Η ένταση αυτή μεταφέρεται από τον ήχο στο σώμα στο official video του τραγουδιού, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Παπαθανασόπουλου και χορογραφία της Μάρθας Ταμπουρατζή. Η Μάρβα έρχεται αντιμέτωπη με τον σκιώδη εαυτό της σε μια performance όπου η σύγκρουση και η τρυφερότητα εναλλάσσονται διαρκώς. Δεν πρόκειται για μια απλή εικονογράφηση, αλλά για επέκταση του ίδιου του τραγουδιού. «Η βασική μας επιδίωξη ήταν να δημιουργήσουμε έναν ενιαίο καλλιτεχνικό τόπο, όπου η μουσική, οι στίχοι, το βίντεο και η χορογραφία να είναι δεμένα πολύ σφιχτά, ώστε το καθένα να προσθέτει ένα νέο επίπεδο ανάγνωσης του έργου».

Οι οθόνες που προβάλλουν εναλλακτικές εκδοχές της πραγματικότητας λειτουργούν σαν ρωγμές στον «ενιαίο» εαυτό. Η ταυτότητα εδώ δεν είναι σταθερή, αλλά ρευστή και πολλαπλή. «Δεν βιώνουμε τον εαυτό ως κάτι ενιαίο ή σταθερό, αλλά ως μια σύνθεση από εκδοχές που συνυπάρχουν» μας λένε. Αυτή η πολλαπλότητα δεν αντιμετωπίζεται ως χάος, αλλά ως δημιουργική ενέργεια από το συγκρότημα και διαθέτουν μπόλικη τέτοια! «Κάθε νέο τραγούδι λειτουργεί σαν ένας νέος πειραματισμός, μια νέα εσωτερική αναζήτηση», σημειώνουν, εξηγώντας γιατί δυσκολεύονται να περιγράψουν τη μουσική τους με έναν μόνο όρο.

Η σχέση τους με τη μορφή και τον χώρο αποτυπώνεται και στις site-specific performances που έχουν παρουσιάσει τα τελευταία χρόνια. Για τους Marva Von Theo, ένα τραγούδι δεν είναι απλή υπόθεση. «Συνήθως συνθέτουμε ξεκινώντας μόνο με πιάνο και φωνή και προχωράμε στην ενορχήστρωση όταν το κομμάτι αποκτήσει τον δικό του χαρακτήρα και μπορεί να αναπνεύσει, ακόμη και με αυτά τα ελάχιστα μέσα». Αυτός ο πυρήνας παραμένει σταθερός, όμως όταν η μουσική συναντά έναν συγκεκριμένο χώρο, «γίνεται φανερό ότι λειτουργεί ως ζωντανό υλικό. Μεταμορφώνεται και αποκαλύπτει διαφορετικές πτυχές του εαυτού της. Αυτό δεν αναιρεί την αρχική της μορφή· την εμπλουτίζει».

Το “The Self-Destructive Me” προλογίζει το τρίτο τους άλμπουμ, “We Were Never Lost”, έναν τίτλο που λειτουργεί σχεδόν αναδρομικά. «Δεν χαθήκαμε ποτέ πραγματικά· ακόμη και το αδιέξοδο, οι αμφιβολίες και οι παρεκκλίσεις ήταν μέρος της πορείας και της εξέλιξής μας». Είναι μια φράση συμφιλίωσης, αλλά και ωρίμανσης, που συνάμα σηματοδοτεί τη νέα εποχή του συγκροτήματος.

Και είναι αυτή ακριβώς η εποχή, όπου η επιτυχία συχνά μεταφράζεται σε streams και ταχύτητα. Οι Marva Von Theo πάνε κόντρα στο ρεύμα και επιμένουν στη διάρκεια, την επένδυση χρόνου και την υπομονή. «Τα τραγούδια μας χτίζονται αργά, με σκέψη και σε πολλαπλά επίπεδα, και ζητούν από τον ακροατή χρόνο και προσοχή για να αποκαλυφθούν». «Και οι αριθμοί;» τους ρωτώ, για να πάρω μία απάντηση χαρακτηριστική της ιδιοσυγκρασίας τους, που έρχεται να μου θυμίσει το πως και πάλι κατάφεραν να δημιουργήσουν κάτι που κόλλησε στο “replay” για εβδομάδες: «Ούτε οι άνθρωποι ούτε τα συναισθήματά τους είναι αριθμοί».