Έφυγε από τη ζωή ο Sam Neill σε ηλικία 78 ετών

Ο Sam Neill, ένας από τους πιο αγαπητούς και πολυδιάστατους ηθοποιούς της Νέας Ζηλανδίας, γνωστός για τις ερμηνείες του σε ταινίες όπως The Piano και Jurassic Park, πέθανε σε ηλικία 78 ετών.

Την είδηση του θανάτου του ανακοίνωσε η οικογένειά του τη Δευτέρα μέσω ανάρτησης στον επίσημο λογαριασμό του στο Instagram. Στην ανακοίνωση δεν έγινε γνωστή η αιτία θανάτου. Ο Neill είχε αποκαλύψει πρόσφατα ότι βρισκόταν σε ύφεση από τον καρκίνο, αφού το 2022 είχε διαγνωστεί με μια σπάνια μορφή καρκίνου του αίματος.

«Με βαθιά θλίψη η οικογένεια του Sam Neill ανακοινώνει ότι έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα 13 Ιουλίου, στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Ήταν περιστοιχισμένος από τους αγαπημένους του και έφυγε με την αξιοπρέπεια που χαρακτήριζε ολόκληρη τη ζωή του.

Η απώλειά του ήταν ξαφνική και απρόσμενη, όμως αποτελεί παρηγοριά το γεγονός ότι παρέμεινε ελεύθερος από τον καρκίνο. Η οικογένεια εκφράζει τις θερμές της ευχαριστίες στο προσωπικό του St Vincent’s Private Hospital για την εξαιρετική φροντίδα που του προσέφερε.

Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν σε μεταγενέστερο χρόνο. Προς το παρόν, η οικογένεια ζητά να γίνει σεβαστή η ιδιωτικότητά της καθώς προσπαθεί να διαχειριστεί αυτή τη μεγάλη απώλεια».

Ο Sam Neill γεννήθηκε το 1947 στο Omagh της Βόρειας Ιρλανδίας με το όνομα Nigel John Dermot Neill. Η μητέρα του ήταν Αγγλίδα και ο πατέρας του Νεοζηλανδός αξιωματικός του βρετανικού στρατού. Η οικογένεια μετακόμισε στη Νέα Ζηλανδία το 1954 και ο ίδιος υιοθέτησε το όνομα «Sam» σε ηλικία 12 ετών, καθώς, όπως είχε εξηγήσει, υπήρχαν πολλοί μαθητές με το όνομα Nigel στο σχολείο του και πίστευε ότι το Sam του ταίριαζε περισσότερο.

Αρχικά σπούδασε νομική, όμως εγκατέλειψε τις σπουδές του έπειτα από μια, όπως τη χαρακτήριζε, «καταστροφική» χρονιά. Στη συνέχεια στράφηκε στην υποκριτική, συμμετέχοντας σε θεατρικές παραγωγές του Πανεπιστημίου του Canterbury, πριν ενταχθεί επαγγελματικά στο Downstage Theatre στο Wellington.

Η κινηματογραφική του πορεία απογειώθηκε το 1977 με το Sleeping Dogs, την πρώτη ταινία από τη Νέα Ζηλανδία που προβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακολούθησαν σημαντικοί ρόλοι στα My Brilliant Career, Omen III, Possession, Evil Angels, δίπλα στη Meryl Streep, και The Hunt for Red October, χτίζοντας σταδιακά μια σπουδαία διεθνή καριέρα.

Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε το 1993, όταν πρωταγωνίστησε σε δύο από τις σημαντικότερες ταινίες εκείνης της χρονιάς. Στο βραβευμένο με Όσκαρ The Piano της Jane Campion και στο Jurassic Park του Steven Spielberg, όπου υποδύθηκε τον Dr. Alan Grant, έναν ρόλο που αρχικά είχε προταθεί στον Harrison Ford. Ο Neill επέστρεψε στον ίδιο χαρακτήρα στα Jurassic Park III και Jurassic World Dominion.

Σε μια καριέρα που ξεπέρασε τις πέντε δεκαετίες και περιλάμβανε περισσότερες από 150 συμμετοχές, ξεχώρισε σε ταινίες όπως Dead Calm, The Jungle Book, In the Mouth of Madness, Event Horizon, Bicentennial Man, The Dish και Peter Rabbit. Υπήρξε επίσης ένας από τους βασικούς υποψήφιους για να διαδεχθεί τον Roger Moore στον ρόλο του James Bond, όμως τελικά η επιλογή κατέληξε στον Timothy Dalton.

Στην τηλεόραση άφησε επίσης έντονο το αποτύπωμά του, συμμετέχοντας μεταξύ άλλων στις σειρές Peaky Blinders, The Tudors, The Twelve, ενώ δάνεισε τη φωνή του και σε επεισόδια των The Simpsons και Rick and Morty. Το 1983 απέσπασε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του ως Sidney Reilly στη μίνι σειρά Reilly, Ace of Spies.

Εκτός κινηματογράφου, ο Neill αφιέρωνε μεγάλο μέρος της ζωής του στο κτήμα και το οινοποιείο Two Paddocks, στην αμπελουργική περιοχή Central Otago της Νέας Ζηλανδίας. Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ συνήθιζε να λέει πως ήταν «μια επιχείρηση που καταναλώνει υπερβολικά πολύ χρόνο και χρήμα, αλλά του προσφέρει τεράστια ικανοποίηση και πού και πού τον μεθάει». Είχε μάλιστα δώσει στα ζώα της φάρμας του τα ονόματα συναδέλφων του, όπως Laura Dern, Kylie Minogue και Helena Bonham Carter.

Το 2023, μέσα από την αυτοβιογραφία του Did I Ever Tell You About This?, αποκάλυψε δημόσια τη μάχη που έδινε με τον καρκίνο. Την περίοδο της κυκλοφορίας του βιβλίου η ασθένεια βρισκόταν σε ύφεση, ωστόσο συνέχιζε να υποβάλλεται σε μηνιαία θεραπεία.

Σε συνέντευξή του στην Guardian το ίδιο έτος είχε δηλώσει με τη γνωστή του ειλικρίνεια: «Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Απλώς θα με εκνεύριζε, γιατί θα ήθελα να ζήσω άλλα δέκα ή είκοσι χρόνια. Έχουμε φτιάξει υπέροχες βεράντες, έχουμε φυτέψει ελιές και κυπαρίσσια και θα ήθελα να τα δω να μεγαλώνουν. Και φυσικά θέλω να δω και τα εγγόνια μου να μεγαλώνουν. Όσο για τον ίδιο τον θάνατο; Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα».