Snapped Ankles: Οι καλοί δάσκαλοι δεν ηθικολογούν· σε αποσταθεροποιούν όσο χρειάζεται για να μείνεις στην επιφάνεια

Με μάσκες, αυτοσχέδια όργανα και έναν ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στο πρωτόγονο και το τεχνολογικό, οι Snapped Ankles έχουν χτίσει το δικό τους ιδιότυπο σύμπαν: ένα σκοτεινό, ρυθμικό δάσος όπου το post-punk συναντά την τελετουργία, τη μυθολογία και την οικολογική ανησυχία. Από το πολυετές Come Play The Trees μέχρι το πιο κοφτερό και επίμονο Forest of Your Problems, η μπάντα από το Λονδίνο απογυμνώνει σταδιακά τον ήχο της, αφήνοντας χώρο μόνο για ένστικτο, επανάληψη και συλλογική ένταση.

Με αφορμή την πρώτη τους κανονική club εμφάνιση στην Αθήνα, μιλήσαμε μαζί τους για τη γλώσσα των ψαλμωδιών, τη σχέση ανθρώπου και μηχανής, τη μυθολογία ως εργαλείο κριτικής, αλλά και για το πώς ένα live μπορεί να μετατραπεί σε κοινό βίωμα, όχι καθησυχαστικό, αλλά αρκετά αποσταθεροποιητικό ώστε «να σε κρατά στην επιφάνεια»!

Roxx: Από το Come Play The Trees στο Forest of Your Problems, ο ήχος σας έχει γίνει πιο συγκεκριμένος αλλά όλα τα στοιχεία σας ως μπάντα είναι πλέον πιο έντονα στο υλικό. Πώς βλέπετε αυτή την εξέλιξη;

Snapped Ankles: Το Come Play The Trees χρειάστηκε σχεδόν επτά χρόνια για να ωριμάσει σωστά. Τα όργανα άλλαξαν, οι ιδέες μεταλλάχθηκαν και ακόμη και οι άνθρωποι που συμμετείχαν διαφοροποιήθηκαν. Ήμασταν τρίο, μετά κουαρτέτο και μετά ξανά τρίο. Αυτού του είδους η αργή ανάπτυξη σε αναγκάζει να αποβάλλεις τα περιττά. Όταν φτάσαμε στο Forest of Your Problems ξέραμε τι έπρεπε να κοπεί. Το focus ήρθε μέσα από την επανάληψη και την επιμονή, όχι μέσα από την προσπάθεια για «βελτίωση». Λιγότερες επιλογές, περισσότερο ένστικτο. Ακούγονται όλα πιο έντονα γιατί υπάρχει λιγότερος χώρος για να κρυφτείς!

Roxx: Οι στίχοι σας συχνά μοιάζουν με ψαλμωδία ή αποσπασματικές φράσεις αντί για αφηγηματικά κείμενα. Τι σας ελκύει σε αυτού του είδους τη γλώσσα;

Snapped Ankles: Εξαρτάται από το τραγούδι. Πολλά από τα «ψαλμωδικά» κομμάτια προέκυψαν μέσα από DIY performance installations και συνεργασίες, οπότε ανήκαν εξαρχής σε μια συλλογική κατάσταση και όχι σε έναν μοναχικό αφηγητή. Η γλώσσα γίνεται λειτουργική αντί για περιγραφική. Υπάρχουν όμως και τραγούδια καθαρά περιγραφικά, με σκηνές από ταινίες (Director’s Nostalgia, Jonny Guitar) ή και μνήμες (The Evidence, Dancing in Transit). Το να τραγουδάμε φορώντας μάσκες βοηθά στο να αφαιρεθεί το εγώ και η ιεραρχία, επιτρέποντας στο κοινό να προσεγγίσει την performance με πιο διαλογιστικό τρόπο, αντί να περιμένει από εμένα ως frontman να τους εξηγήσω τα πάντα. Ο William Blake ήταν καχύποπτος απέναντι στις πολύ «τακτοποιημένες» αφηγήσεις κι εμείς επίσης.

Roxx: Η τεχνολογία παίζει έναν παράδοξο ρόλο στη δουλειά σας. Μηχανές που χρησιμοποιούνται για να καλέσουν κάτι οργανικό ή πρωτόγονο. Είναι αυτή η αντίφαση σκόπιμη;

Snapped Ankles: Από την αρχή μας ενδιέφερε η γκρίζα ζώνη ανάμεσα στη μπάντα και τη μηχανή, τον άνθρωπο και τον μηχανισμό. Στιγμές στην ιστορία του ροκ όπου τα ηλεκτρονικά σταμάτησαν να προσποιούνται ότι είναι «φουτουριστικά» και άρχισαν να λειτουργούν σαν λαογραφία. Το ότι οι Kraftwerk εγκατέλειψαν την αναζήτηση ντράμερ στο Ντίσελντορφ στις αρχές των ’70s είναι ένα καλό παράδειγμα. Το ίδιο και οι Silver Apples με τις μπασογραμμές από oscillators που χειρίζονταν με τα πόδια, λίγο φάλτσες αλλά βαθιά υπνωτικές. Πιο πρόσφατα υπάρχουν σχήματα όπως οι Ex Easter Island Head που τραβούν τον Steve Reich μέσα από ενισχυμένα guitar patterns ή το Shangaan Electro που φιλτράρει township μουσική μέσα από φτηνά presets πληκτρολογίων. Η τεχνολογία είναι απλώς ένα εργαλείο, όχι ο προορισμός. Αυτό που μετράει είναι ο ρυθμός και η ενέργειά του, κάτι πεισματάρικο και ελαφρώς ξένο, που είτε το αναγνωρίζεις αμέσως είτε σε αναστατώνει. Διάβαζα πρόσφατα Philip K. Dick και το καταλάβαινε αυτό ενστικτωδώς. Η μηχανή δεν είναι ποτέ ουδέτερη, αλλά δεν χρειάζεται και να λατρεύεται. Τα αυτοσχέδια όργανά μας, σατιρίζουν τον τεχνολογικό φετιχισμό. Ένα σπιτικό LOG SYNTH™ με αρκετά εφέ μπορεί να βγάλει σχεδόν οποιονδήποτε ήχο, αλλά σου θυμίζει επίσης ότι ο ηλεκτρισμός και το χάος πάντα συνυπήρχαν. Οι ξύλινες κιθάρες και τα συνθεσάιζερ από μαόνι έκαναν ακριβώς την ίδια δουλειά στις προηγούμενες γενιές.

Roxx: Έχετε μιλήσει στο παρελθόν για τη δημιουργία της δικής σας μυθολογίας. Είναι μια μορφή διαφυγής ή ένας τρόπος να κριτικάρετε τη σύγχρονη πραγματικότητα από άλλη οπτική;

Snapped Ankles: Και τα δύο. Το Λονδίνο είναι γεμάτο μικροσκοπικές σκηνές, η μία πάνω στην άλλη, που πλέον έχουν ισοπεδωθεί ακόμη περισσότερο από το παγκόσμιο πολιτισμικό «χωνευτήρι». Από την αρχή δεν βρίσκαμε μια τοπική σκηνή που να ταιριάζει με τη νοσταλγία μας για obscure dance punk χωρίς να καταλήγει σε δερμάτινα μπουφάν και κουρασμένες indie πόζες. Έτσι επινοήσαμε τη δική μας χαμένη φυλή, μια φυλή που είχε χτίσει ένα μαυσωλείο γύρω από τα Songs of Innocence του William Blake, μια παλιά κασέτα γερμανικού new wave και ένα γρατζουνισμένο DVD με director’s cut voice-overs του Werner Herzog. Από αυτή τη σκοπιά έγινε πιο εύκολο να τσιγκλήσουμε τους φόβους της αστικής ζωής. Ο Blake πίστευε ότι η μυθολογία είναι εργαλείο για να αποκαλύπτεις την εξουσία, όχι για να ξεφεύγεις από αυτήν. Ο Werner Herzog απλώς μας βοήθησε να κοιτάξουμε τον μακρινό ορίζοντα για να περιγράψουμε την αδιαφορία του σύμπαντος.

Roxx: Σε έναν κόσμο κορεσμένο από πολιτικά μηνύματα, πώς αποφεύγετε να μετατρέψετε την οικολογική αγωνία σε ηθικολογία ή κήρυγμα;

Snapped Ankles: Είναι δύσκολη ισορροπία, ειδικά με τους θαλάμους αντήχησης της insta-κουλτούρας. Το να κοιτάς την αγωνία με λίγη κυνικότητα και χιούμορ, και μέσα στο πλαίσιο της ευρύτερης ανθρώπινης ιστορίας και των αρχαίων παγανιστικών συστημάτων πίστης, μας δίνει κάποια ελπίδα ότι υπάρχουν πάντα λύσεις που δεν είναι απλώς καρδούλες, likes και αγκαλιές. Οι φόβοι της εποχής χρειάζονται πάντα ένα αντίβαρο, για να θυμίζει ότι η κατάρρευση και η ανανέωση είναι επαναλαμβανόμενες καταστάσεις, όχι ευκαιρίες branding. Το φαντάζομαι σαν μια μικρή βάρκα: ο Bruno Latour να καθοδηγεί ρεαλιστικά τον διάλογο, ο George Monbiot να κάνει κουπί με τα γεγονότα, ο Werner Herzog να προσφέρει την κοσμική σκληρότητα του σύμπαντος και ο κωμικός Stuart Lee να πετάει σκληρά αλλά αληθινά αστεία. Μια μπάντα σε μια βάρκα! Οι καλοί δάσκαλοι δεν ηθικολογούν· σε αποσταθεροποιούν όσο χρειάζεται για να μείνεις στην επιφάνεια.

Roxx: Το κοινό συχνά περιγράφει τις εμφανίσεις των Snapped Ankles ως συλλογικές και καθαρτικές εμπειρίες. Τι ρόλο παίζει το κοινό στην ολοκλήρωση του έργου;

Snapped Ankles: Το κοινό είναι το έργο. Κάθε live διαμορφώνεται από το ποιοι έρχονται και πού γίνεται. Προσαρμοζόμαστε στον χώρο και μερικές φορές αυτοσχεδιάζουμε ανάλογα με την ενέργεια που έχουμε μπροστά μας. Ακόμη και το προσωπικό του χώρου και η ασφάλεια καταλήγουν να παρασύρονται, είτε το θέλουν είτε όχι. Είναι η δική μας εκδοχή μιας immersive εμπειρίας, αν και μάλλον λιγότερο χαλαρωτική από αυτή των ABBA.

Roxx: Έχετε εμφανιστεί σε μεγάλα φεστιβάλ όπως το Glastonbury και το SXSW, αλλά παραμένετε έντονα underground. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα σε αυτά τα δύο;

Snapped Ankles: Πολύ εύκολα. Κανένα από τα δύο φεστιβάλ δεν πληρώνει ιδιαίτερα καλά, ειδικά μικρές δασικές μονάδες. Οπότε παραμένουμε στο υπόστρωμα από προεπιλογή. Ίσως κάποια μέρα υπάρξει μια συλλογή 2046 electro forest funk revival και ένα licensing deal με διαφήμιση ιπτάμενου αυτόνομου αυτοκινήτου. Μέχρι τότε είμαστε απολύτως ευχαριστημένοι να μπουσουλάμε, μουρμουρίζοντας τις ιστορίες μας στο χαμηλό στρώμα του δάσους.

Roxx: Αυτή θα είναι η πρώτη σας κανονική club εμφάνιση στην Αθήνα. Αλλάζει η ιδέα ενός κλειστού, πιο οικείου χώρου τον τρόπο που προσεγγίζετε την εμφάνιση;

Snapped Ankles: Δύσκολο να πούμε. Πρέπει πρώτα να δούμε τον χώρο, να γνωρίσουμε το προσωπικό και να τον μετρήσουμε σωστά. Ίσως να ελέγξουμε και τις εξόδους. Θα αποφασίσουμε εκείνη τη βραδιά… μπορεί να χρειαστούμε και μια σκάλα.

Roxx: Υπάρχει μια αίσθηση επείγοντος στη μουσική σας που μοιάζει πολύ σύγχρονη. Τι σας ανησυχεί περισσότερο στη σημερινή κοινωνική και οικολογική συγκυρία;

Snapped Ankles: Η επιστροφή της θερμοπυρηνικής αγωνίας, μαζί με τη σταδιακή διάβρωση της κοινωνικής δημοκρατίας, μοιάζει αρκετά σημαντική. Δεν είναι ένας καθησυχαστικός υπόκωφος ήχος. Ο Herzog πιθανότατα θα έλεγε ότι πρόκειται για την ανθρωπότητα που αποκαλύπτει ξανά την αληθινή της φύση. Σπάνια έχει άδικο, στα 83 του!

Roxx: Σε αυτό το στάδιο του project, τι κρατά τους Snapped Ankles ανήσυχους αντί για βολεμένους;

Snapped Ankles: Οι άνθρωποι παραμένουν παράσιτα, τα συστήματα εξακολουθούν να είναι χαλασμένα και η εντροπία κάνει τη δουλειά της με ενθουσιασμό. Υπάρχει δουλειά να γίνει και πάντα περισσότερα κούτσουρα για να μας κρατούν ανήσυχους.

Οι Snapped Ankles εμφανίζονται ζωντανά το Σάββατο 24 Ιανουαρίου στο Gazarte Ground Stage στην Αθήνα, με support τους Rita Mosss.

Εισιτήρια προπωλούνται μέσω της more.com και του δικτύου καταστημάτων της.