No Clear Mind: «Αναζητούμε τη μοναξιά, την ουτοπία και την ευδαιμονία, με τη μουσική ως όχημα και όχι ως μαρτυρία»

Σε μια εποχή όπου η μουσική συχνά συμπιέζεται σε γρήγορα playlists και αλγοριθμικές προτάσεις, οι No Clear Mind παραμένουν ένα συγκρότημα που επιλέγει συνειδητά τον αργό, οργανικό χρόνο της δημιουργίας. Από το Dream is Destiny μέχρι το Makena, η πορεία τους μοιάζει περισσότερο με μια διαρκή εξερεύνηση παρά με μια γραμμική εξέλιξη: μουσικές που χτίζονται υπομονετικά, μελωδίες που μεταμορφώνονται μέσα από τις ζωντανές εκτελέσεις και μια αισθητική που κινείται ανάμεσα στην εσωτερικότητα, την ένταση και την κάθαρση.

Με αφορμή τη συναυλία τους στο Gazarte, μαζί με τους Λάμδα, μιλήσαμε με το συγκρότημα για τη σχέση τους με τον χρόνο και τη δημιουργία, για την κατάσταση της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής στην Αθήνα, αλλά και για το πώς η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως μια μορφή προσωπικής και συλλογικής διερεύνησης μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο θορυβώδης.

***

Roxx: Από το Dream is Destiny μέχρι το Makena, η μουσική σας δείχνει μια συνεχή εξερεύνηση. Πώς αντιλαμβάνεστε σήμερα την έννοια της εξέλιξης ως ένα συγκρότημα που δρα εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες; Πότε να περιμένουμε τον διάδοχο του Makena;

No Clear Mind: Το να μπορούμε να ταξιδεύουμε και να παίζουμε, την μουσική που έχουμε γράψει ακόμα και χρόνια πριν, ζωντανά και να την εξελίσσουμε είναι για εμάς πολύ σημαντικό. Τα κομμάτια και οι μελωδίες που έχουμε γράψει λειτουργούν σαν χώρος για να εκφραστούμε κάθε φορά διαφορετικά στις live εκτελέσεις. Ετσι κατέληξε να δουλεύει σε εμάς. Μέσα από εκεί και μετά από καιρό ωρίμανσης ίσως ξεπηδήσει κάτι καινούργιο. Αλλά ποτέ δεν το πιέζουμε απλά για να γίνει. Ότι γράφουμε για εμάς είναι κάπως άχρονο.

Roxx: Η μουσική σας χτίζεται πάνω σε κλιμακώσεις, και συναισθηματικές εκρήξεις. Είναι αυτός ένας τρόπος έκφρασης και επεξεργασίας εσωτερικών καταστάσεων ή κάτι που λειτουργεί περισσότερο διαισθητικά;

No Clear Mind: Νομίζω ότι υποσυνείδητα η μουσική μας αφορούσε πάντα την αυτοθεραπεία, περισσότερο τη διαδικασία και λιγότερο το τελικό αποτέλεσμα. Τείνουμε να αναζητούμε τη μοναξιά, την ουτοπία και την ευδαιμονία, έχοντας τη μουσική μας να λειτουργεί ως όχημα και όχι ως μαρτυρία.

Roxx: Η σκηνή του post–rock και του πειραματικού rock στην Ελλάδα έχει περάσει διάφορες φάσεις. Πώς βλέπετε τη σημερινή της κατάσταση και τι πιστεύετε ότι λείπει ή τι γεννιέται αυτή τη στιγμή;

No Clear Mind: Η κουλτούρα της Αθήνας έχει παραδοθεί σταθερά σε αυτήν την άγευστη κουλτούρα του εύκολου χρήματος, του τουρισμού και του Airbnb. Αυτό αντικατοπτρίζεται στο απλό γεγονός ότι τώρα μας λείπουν οι ανεξάρτητοι μουσικοί χώροι που κάποτε παρείχαν μια πλατφόρμα δημιουργίας για τόσους πολλούς καλλιτέχνες. Την έχουμε αντικαταστήσει με βαρετά, κοινότυπα καφέ και αρτοποιεία. Παρόλα αυτά, η κοινότητα είναι δυνατή και αλληλοϋποστηρίζεται και προσπαθεί να επανεφεύρει τον τρόπο με τον οποίο οι μουσικοί προσεγγίζουν το κοινό τους. Συγκροτήματα και καλλιτέχνες παράγουν από κοινού περισσότερη μουσική και μουσικές εκδηλώσεις, ενώ τα ανεξάρτητα φεστιβάλ έχουν αυξηθεί σε αριθμό και δημοτικότητα. Ωστόσο, όλα αυτά δεν μπορούν να εξισορροπήσουν την ανάγκη για περισσότερους ανεξάρτητους χώρους στους οποίους μπορεί να διαμορφωθεί μια τόσο αναγκαία σκηνή.

Roxx: Ζούμε σε μια εποχή έντονης κοινωνικής και γεωπολιτικής αβεβαιότητας. Πιστεύετε ότι αυτά τα συναισθήματα (αγωνία, αποξένωση, αλλά και ανάγκη για σύνδεση) περνούν με κάποιο τρόπο στη μουσική σας και γενικότερα στην μουσική του σήμερα; Έχει σημασία για εσάς ο καλλιτέχνης να αποσυνδέεται ή να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον;

No Clear Mind: Αυτά τα συναισθήματα είναι εμφανή σε πολλούς από τους στίχους -με πιο προφανή τρόπο- καθώς και στη μουσική, αν και αυτό αντικατοπτρίζεται με διαφορετικό τρόπο, όχι τόσο άμεσο. Κατά μία έννοια, υπάρχει μια θεραπευτική πτυχή στη μουσική διάθεση και τις μορφές της. Κάθε καλλιτέχνης έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το περιβάλλον του, αλλού αποξενώνεται και αλλού βουτά έντονα. Αρκεί να είναι ζωντανός και να μπορείς να παίξει μουσική, μην ξεχνάμε τα βασικά πράγματα στον κόσμο που ζούμε γιατί η ζωή χάνει την αξία της συχνά.

Roxx: Στην εποχή των αλγορίθμων και των streaming πλατφορμών, όπου η μουσική συχνά μετατρέπεται σε περιεχόμενο γρήγορης κατανάλωσης, πόσο δύσκολο είναι να επιμείνει κανείς σε μια πιο αργή, βιωματική μορφή ακρόασης;

No Clear Mind: Έχει να κάνει με το ποιες είναι οι ανάγκες που έχεις και το πως αντιλαμβάνεσαι την πληροφορία. Νέες εποχές δημιουργούν νέες ανάγκες νέες συνήθειες και νέους ανθρώπους. Εμείς σίγουρα ανήκουμε σε μια προηγούμενη εποχή και πολλά από αυτά που συμβαίνουν δεν μπορούμε παρά να τα παρατηρούμε χωρίς να συμμετέχουμε.

Roxx: Ζούμε σε μια περίοδο όπου ο δημόσιος λόγος μοιάζει να γίνεται όλο και πιο απλοϊκός και επιθετικός. Πώς βιώνει ένας καλλιτέχνης αυτή την πραγματικότητα και πόσο δύσκολο είναι να διατηρήσει χώρο για πολυπλοκότητα και ευαισθησία;

No Clear Mind: Έχουμε απομακρυνθεί εντελώς από αυτό το είδος σκέψης, δεν βιαζόμαστε, δεν γινόμαστε αδιάφοροι και δεν κοιτάμε έξω από το κέντρο μας. Ό,τι και να συμβεί από εδώ και στο εξής, πρέπει να είναι οργανικό, απαλλαγμένο από διαφημιστικές πινελιές, περιστάσεις και τάσεις. Αυτός είναι επίσης ο λόγος που όλοι έχουμε τα προσωπικά μας εγχειρήματα, για να εκφραζόμαστε ατομικά όταν οι συνθήκες που χρειαζόμαστε ως συγκρότημα δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Ένα διαφορετικό είδος σκέψης στο παρελθόν μας έχει φέρει περιττό άγχος και έχει ωθήσει τα όριά μας σε σημείο να τα σπάσουμε και δεν θα επαναλάβουμε αυτό το λάθος. Ακόμα κι αν δεν κυκλοφορήσουμε άλλο άλμπουμ, το προτιμούμε από το να φέρουμε περιττή κακή ενέργεια ανάμεσά μας και είμαστε αρκετά ευχαριστημένοι με αυτό.

Roxx: Πιστεύετε ότι οι καλλιτέχνες έχουν κάποια ευθύνη να παίρνουν θέση απέναντι σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα ή είναι εξίσου θεμιτό να παραμένει η τέχνη σε έναν πιο υπαινικτικό χώρο;

No Clear Mind: Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είμαστε πιο κοντά στο δεύτερο ως επί το πλείστον. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει κάποιο συνειδητή απόφαση να ακολουθούμε τον ένα ή τον άλλο δρόμο. Υπάρχει το παράδειγμα των χρόνων της πανδημίας του Covid, όταν είχαμε πραγματικά διάθεση να παίζουμε τη μουσική μας με πολύ αργό και βαρύ ή πιο σκοτεινό τρόπο. Δε χρειάστηκε στην περίπτωση εκείνη να συζητήσουμε ποιά θα είναι η θέση μας απέναντι σε αυτό που ζήσαμε όλοι. Άλλωστε και σήμερα είναι τόσο βίαια αλλά και ταυτόχρονα ξένα για εμάς τα όσα συμβαίνουν, που τα λόγια και οι ιδέες, όπως οι περισσότεροι συνηθίσαμε να τις διαμορφώνουμε, χάνουν μεγάλο μέρος της σημασίας τους και της αξίας τους τελικά.

Roxx: Το Σαββατο 14 Μαρτίου εμφανίζεστε μαζί με τους Λάμδα στο Gazarte. Στο δικό μου μυαλό πρόκειται για μία συνάντηση δύο σχημάτων που κινούνται σε διαφορετικές αλλά συγγενείς κατευθύνσεις, από αυτές τις ιδιαίτερες συναυλιακές συμπράξεις του παρελθοντος, που πλέον σπανίως συμβαίνουν. Ποια θεωρείτε πως είναι η αναγκαιότητα αυτών των συμπράξεων, και της δημιουργίας μικρών καλλιτεχνικών κοινοτήτων, σε μια ατομιστική εποχή;

No Clear Mind: Είναι μεγάλη μας χαρά που θα παίξουμε μαζί με τους Λάμδα. Εκτιμάμε πολύ αυτά τα παιδιά τη μουσική που κάνουν κι αυτό που αντιπροσωπεύει η μουσική τους. Είναι και αυτοί ένα σχήμα μουσικών από αυτή την προηγούμενη εποχή που λέγαμε. Συγκεντρωμένοι στον ήχο και την δημιουργία με ένα progressive τρόπο παρόμοιας νοοτροπίας με την δική μας. Παίρνουν τον χρόνο τους και δεν ασχολούνται με αυτή την βιασύνη και επιπολαιότητα της καθημερινότητας μας. Νιώθουμε και εμείς ότι τετοιες συμπράξεις λείπουν  πολύ σήμερα, ανυπομονούμε να παίξουμε παρέα και θα είναι μία ιδιαίτερη μέρα.

Roxx: Τι να περιμένουμε να ακούσουμε στην μεγάλη συναυλία της Αθήνας; Ξέρω πολλούς που περιμένουν με αγωνία να ακούσουν νέο υλικό. Θα λάβουν ικανοποίηση λέτε;

No Clear Mind: Το σετ το οποίο έχουμε ετοιμάσει περιλαμβάνει μουσικές από την αρχή του σχήματος μέχρι και τα καινούργια πράγματα που δουλεύουμε. Τα λέμε το Σάββατο!

***

Οι No Clear Mind και οι Λάμδα, εμφανίζονται το Σάββατο 14 Μαρτίου στο Gazarte Ground Stage.

Εισιτήρια προπωλούνται μέσω της more.com και του δικτύου καταστημάτων της.